ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ.Սիրիացի վարձկանները՝ վախեցած, զենքը գցած փախնում են

Սա պետք է լինի մեր վերջին պատերազմը ադրբեջանցիների հետ, սա պետք է լինի մեր վերջնական հաղթանակը

«Մենք արդար ենք, մենք հզոր ենք, հաղթելու ենք»,-NEWSMEDIA.am-ի  հետ այսպես սկսվեց զրույցը, Արցախյան ազատամարտի մասնակից, գնդապետ Աիդա Սերոբյանի հետ, ով մարտի առաջին իսկ օրերից.զենքը վերցրել , եւ մեկնել է առաջնագիծ.

-Երբ իմացա, որ պատերազմ է՝ րոպե անգամ չվարանեցի առաջնագիծ մեկնելու համար: Իսկապես, հիմա 90-ականների պատերազմը չէ, այսօրվա պատերազմը ավելի դաժան է: Պատկերացրեք, որ եթե մի ազգ ընդունակ է քնած զինվորին կացնահարելու՝ դե պատկերացրեք նրանց դաժանության աստիճանը այսօր: Բայց մենք չենք վախենում, մեր օդը որ ապահովվեն՝ մենք նրանց մինչեւ Կասպից ծով կքշենք: Պարզապես նրանք օգտագործում են զենքեր, որոնք միջազգային օրենքներով արգելված են:

-Իսկ, ինչո՞ւ է լուռ՝ միջազգային հանրությունը: Ինչո՞ւ են շարունակում «աչք փակել» ռազմական այս հանցագործության առաջ…

-Չմոռանանք, որ նույն ձեւով էլ լռում էին արցախյան գոյամարտի ժամանակ. դա մեզ համար նորություն չէ: «Մինչեւ ուխտը չչոքի նրանց դուռը»՝ նրանք դա չեն հասկանա: Բոլորը ճառ ասող են, բայց զանգ կախող չկա: Դրա համար էլ, մենք մեր հույսը մեզ վրա պետք է դնենք. սա պետք է լինի մեր վերջին պատերազմը` ադրբեջանցիների հետ, սա պետք է լինի մեր վերջնական հաղթանակը: Արցախյան հարցը` դիվանագիտական լուծում չունի.այս հարցը միայն ուժով ու զենքով կարող է լուծվել:

-Տիկին գնդապետ, այսինքն կիսում ե՞ք ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հնչեցրած այն կարծիքը, որ այլեւս դիվանագիտական կորպուսում անելիք չունենք եւ, որ պետք է կռվենք մինչեւ վերջ:

-Այո, իհարկե: Իսկ ինչ մնում է սիրացի վարձկաններին, ապա Ձեզ ասեմ, որ նրանք արդեն լեղաճաք եղած՝ զենքերը գցած փախնում են: Դիմում են ադրբեջանցիներին ասելով. «եկեք, փրկեք, մեզ տարեք…հայերի հետ կռվել չի լինում»: Նրանք արդեն, իրենց մաշկի վրա են զգացել հայ զինվորի բազկի ուժը:

-Տիկին Սերոբյան, ըստ Ձեզ որքա՞ն կտեւի այս պատերազմը:

-Չեմ կարող ասել, թե որքան կտեւի: Որովհետեւ ինչպես տեսնում եք. Ալիեւը ոչ մի ձեւով բանակցությունների չի գնում: Այնպես որ, եկել է ժամանակը. որպեսզի Արցախի հարցը լուծվի վերջնական:

-Չե՞ք կարծում, որ սա թուրք-ադրբեջանական ձեռագրով իրականացվող մի նոր ցեղասպանություն է…

-Իհարկե, երբ 1915 թվականի ցեղասպանությունը աշարհը չճանաչեց, Թուրքիան որոշեց այս կերպ իրեն դրսեւորել: Թուրքիան այսօր լեզգիներին ու թալիշներին գցում է առաջին գիծ, որպեսի այդ կերպ կոտորեն ու ոչնչացնեն այդ ազգերին:

-Տիկին Սերոբյան, ի դեպ Դուք ճանապարհ եք անցել նաեւ Մոնթեի եւ նրա տիկնոջ՝ Սեդայի հետ: Ի՞նչ հիշողություններ ունեք Սեդայից, Մոնթեից, առհասարակ այդ տարիներից:

-Հիշում եմ՝ Սեդան օգնություններ բերում ռազմաճակատ, Մոնթեի հետ պատերազմում շատ եմ եղել: Հիշում եմ. ինձ ասում էին, որ Մոնթեն իր գնդում ոչ մի կին չի հանդուրժում: Ես մտա Մոնթեի մոտ, այդ ժամանակ ես Արցախի փրկարար ծառայության բժիշկն էի. մտա ասացի , որ ինձ ուղարկել են, որպեսզի Գեւորգավանի ազատագրմանը մասնակցեմ: Նայեց ու ասաց. «Դու բժիշկ ե՞ս, դու էլ ե՞ս գալու մեզ հետ, ախր դու պետք է կազարմայում մնաս»…

Մոնթեի հետ բազմաթիվ մարտերի եմ մասնակցել, մեր վերջին մարտը Ավոյի հետ եղել է Քարվաճառի ազատագրման օրերին: Պատրաստվում էինք Մոնթեի հետ Աղդամը գրավել, ցավոք չհասցրեց, զոհվեց…

NewsMedia.am

Լուրեր Հայաստանից եւ աշխարհից