ՏՂԱՄԱՐԴԻԿ ՉՊԵՏՔ Է ՓՈՐՁԵՆ ՀԱՍԿԱՆԱԼ ՄԵԶ, ՊԵՏՔ Է ՍԻՐԵՆ․ ԱՆԱՀԻՏ ՄՈՒԹԱՖՅԱՆ (ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑ)

Վերջերս գրեթե ամեն օր նկարահանվում են նոր սերիալներ, որոնցում դերեր են կատարում ոչ այնքան հայտնի դերասան- դերասանուհիներ։ ՈՒ՞ր են արդյոք հայտնիները․ թատրոնու՞մ, թե՞ պարզապես հոգնել են մեկը մյուսից չտարբերվող պարզունակ սցենարներով հեռուստասերիալներից։ «Maxinfo.am»- ի լրագրողը կապ հաստատեց դերասանուհի ԱՆԱՀԻՏ ՄՈՒԹԱՖՅԱՆԻ հետ, ով վերջին մի քանի տարում անընդմեջ նկարահանվում էր տարբեր սերիալներում, և դրան զուգահեռ խաղում թատրոնում։ Սակայն արդեն մեկ տարի է դերասանուհին պասիվ է։

- Ինչպե՞ս որոշեցիք բռնել դերասանուհու ուղին:

- Դերասանի ուղու ընտրությունը իմ դեպքում որոշված էր ի վերուստ: Ծնվել եմ թատերական ընտանիքում,սնվել եմ թատրոնով ու այլ ճանապարհ չունեի, քան ընտրել դերասանի մասնագիտությունը: Անկեղծ ասած, իմ թատերական ընտանիքը դեմ էր ընտրությանս, հայրս` ինձ տեսնում էր իրավաբանի կամ լրագրողի դերում, իսկ մորս երազանքն էր ունենալ լավ քրեագետ դուստր, բայց ճակատագրի դեմ ոչ ոք ի զորու չէ ոչինչ անելու, փոքրուց լինելով բեմում՝ իմ վերջին ընտրությունը կանգ առավ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետի վրա:

- Կենսագրական որոշ տվյալներ Ձեր մասին:

- Բախտի բերմամբ, թե պատահմամբ, ծնվել եմ Վանաձոր քաղաքում, մեծացել եմ Գյումրիում, հետաքրքիր մանկություն եմ ունեցել՝ լի վատ ու լավ հիշողություններով: Ես ինձ համարում եմ կորուսյալ սերնդի ներկայացուցիչ: Նախ սովետի փլուզում, երկրաշարշ,պատերազմ,նոր անկախացած երկիր, մութ, ցուրտ, կիսասոված տարիներ... Ես մեր սերնդին համարում եմ կորուսյալ սերունդ... Ապա տնակային դպրոց, հետո վարժարան, ու արդեն մայրաքաղաք՝ բարձրագույն կրթություն ստանալու: Բուհը ավարտելուց հետո որոշեցի աշխատել Գյումրու թատրոնում ու վերադարձա Գյումրի, չնայած, որ արդեն իսկ ուսանողական տարիներից ունեի հրավերներ մայրաքաղաքային թատրոններում աշխատելու, բայց որոշեցի գնալ Գյումրի... Գյումրու թատրոնում աշխատեցի 8 տարի, և դրանք իմ ստեղծագործական լավագույն տարիներն էին... Խաղացի հիանալի դերեր...

- Ի՞նչ եք կարծում ․ թատրո՞նն է ավելի հայտնի դարձնում դերասանուհուն, թե՞ կինոն կամ սերիալը:

- Ցավոք սրտի, այսօր մեր ազգի մեծ մասի մոտ ոգու սով է, իսկ թատրոնը ոգու արվեստ է, ուստի և ոգու սովի մեջ հայտնված մարդիկ չեն հաճախում թատրոն, դերասաններին ճանաչում են սերիալներից և ֆիլմերից: Համենայն դեպս, իմ դեպքում այդպես եղավ, ես ճանաչվեցի սերիալից և հեռուստատեսային հաղորդումներից..

-Ասում են, որ գյումրեցիները միշտ տաղանդավոր են լինում. Արդյո՞ք գյումրեցի լինելն է Ձեր տաղանդի պատճառը, թե՞ տաղանդավոր մարդու դուստրը չէր կարող անտաղանդ լինել:

- Այս հարցին պատասխանելս քիչ անհամեստ կլինի: Իհարկե, Գյումրին իր դերը խաղաց, գենետիկան էլ իր գործը արեց իմ ճակատագրում:

-Ի՞նչ եք կարծում, արդյո՞ք ՀՀ-ում կինոն ու թատրոնը զարգացած են:

- Հաշվի առնելով մեր երկրում տիրող իրավիճակը, կասեմ, որ այսօր մեր երկրում ոչ մի զարգացած ոլորտ չկա: Թատրոնը բավական ետ է գնացել, կինոն փորձում է ուշքի գալ, բայց և այնպես դեռ ճաշակ ձևավորելու խնդիր կա այս երկու ոլորտներում:

-Վերջերս նկարահանվեցիք հեռուստասերիալում, ինչպիսի՞ն էր երկրպագուների արձագանքը:

- Վերջերս ասելով՝ 5 տարի առանց դադարի եղել եմ եթերում, հեռուստասերիալներում, բայց արդեն 1 տարուց ավել ես չեմ նկարահանվում, բայց ուրախ եմ, որ հեռուստադիտողը դեռ չի մոռացել ինձ, նրանք կարոտում են ու խնդրում, որ վերադառնամ եթեր: Հուսով եմ, որ շուտով կլինեն նորմալ առաջարկներ, ու ես նորից կլինեմ եթերում:

-Թատրո՞նն է ավելի հոգեհարազատ, թե՞ էկրաններից երևալը:

- Երկուսն էլ ինձ համար հարազատ են... Երկուսին էլ նվիրվում եմ անմնացորդ: Սակայն կպատասխանեմ Մհեր Մկրտչյանի հայտնի խոսքերով` թատրոնը կինս է կինոն սիրուհիս, ես էլ կասեմ՝ թատրոնն ամուսինս է, կինոն սիրեկանս: Թատրոնին սիրում եմ անմնացորդ սիրով, մեծ նվիրումով,իսկ կինոն հաճելի է և եկամտաբեր:

-Զբաղվա՞ծ է արդյոք դերասանուհու սիրտը:

- Այո, վերջապես զբաղված է, վերջապես իմ կյանքում հայտնվեց նա, ում փնտրում էի երկար ժամանակ, սիրտս լցնում էի թվացյալ սիրով ու թվացյալ երջանկությամբ, բայց ահա եկավ իսկական սերը ու միանգամից մտավ իմ սիրտ՝ վաղուց անտուն մնացած մեկի պես:

Մանրամասները ` MaxInfo.am -ում