Ութ տարեկան երեխային գցել են տանկի տակ ու վրայով անցել.Դոնբասի հոգեւոր առաջնորդ

Չնայած ուկրաինական իշխանությունների եւ անջատականների միջեւ ձեռք բերված ժամանակավոր զինադադարի պայմանավորվածությանը, կրակոցները` ոչ առաջվա հաճախականությամբ, բայց այսօր էլ շարունակվում են, վերջիններս չեն հրաժարվում անկախության իրենց ձգտումներից:
Այս մասին, Fnews.am-ի  հետ զրույցում` խոսելով այսօր Ուկրաինայում տեղի ունեցող իրադարձությունների, տեղի ուկրաինահայերի խնդիրների մասին, ասաց Դոնբասի հոգեւոր հովիվ  ՏԵՐ ՀՈՒՍԻԿ  ՆՈՒՐԻՋԱՆՅԱՆԸ:

-Տեր Հուսիկ կներկայացնեք ինչպիսի՞ն է այսօր իրավիճակը ուկրաինական այն տարածքներում, որոնք վերջին շրջանում վեր են ածվել պատերազմական թատերաբեմի:

-Ճիշտ է` այն ժամանակվա պես հաճախակի չեն, բայց կրակոցներն այսօր էլ շարունակվում են Դոնեցկի եւ Լուգանսկի այն վայրերում, մասնավորապես, օդանավակայանի շրջանում, որտեղ մշտական պատերազմական շունչն անկպակաս է: Ժողովուրդը լարված, խուճապահար վիճակի մեջ են, անընդհատ սպասում են, որ նորից ավերածություն կսկսվի, որովհետեւ եթե համաձայնության են եկել, որ չպետք է կրակեն, բայց կրակում են, ուրեմն չի բացառվում, որ նորից թարմացնեն իրենց նախկին գործողությունները` ռմբակոծությունները, կրակոցները, տանկերով խաղաղ ժողովրդի վրա դուրս գալը...: Թե ինչն է նման իրավիճակ հրահրողների նպատակը, դժվար է ասել, կարծում եմ այդ խժդժություններ իրականացնողներն էլ չգիտեն, թե ի վերջո ինչ են ուզում իրականում: Այսօրվա Ուկրաինայի տարածքում տեղի ունեցող իրադարձություններին կարելի է մի անուն տալ` անիմաստ, եղբայրասպան պատերազմ: Երբ հասարակ, խաղաղ ժողովուրդ է զոհվում` դա ինչ էլ անվանես երեւի ճիշտ կլինի: Ութ տարեկան երեխային գցել են տանկի տակ ու վրայով անցել: Ճիշտ է` իրենք կոնկրետ ժողովրդի վրա չեն կրակում` կրակում են աջ ու ձախ, ու էդ ընթացքում ով էլ ընկավ այդ կրակոցների տակ` պարզ է, որ կամ վիրավորելու է կամ մահանալու է: Նրանց համար գոյություն չունի` մեծ, փոքր, երեխա, թե հղի կին:
- Իսկ, այդ պայմաններում ինչպիսի՞ն է տեղի հայության վիճակը:

-Այդ լարված վիճակի հետ մեկտեղ, այսօր Ուկրաինայում ժողովրդի սոցիալական վիճակն էլ է սարսափելի, դժվար ու բարդ: Ոչ մի տեղից ֆինանսական աջակցություն չունեն, թոշակներ կարելի է ասել չեն ստանում, աշխատանք չկա, որ աշխատավարձ ստանան: Ով էլ ժամանակին մասնավոր բիզնես ուներ` դրանց մեծ մասը չեն աշխատում, այլ խոսքով երկիրը բլոկադայի մեջ է: Ապրանք էլ չի ներկրվում, եղած ապրանքն էլ բավականին թանկ, եւ այդ վիճակի մեջ ապրում են ինչպես տեղի հայերը, այնպես էլ ուկրաինացիները` կոնկրետ առանձնացնել հայերին չի լինի, որովհետեւ հայերն էլ այնտեղի մի մասնիկն են կազմում:

- Վերջին իրադարձությունների հետեւանքով` ունե՞ք տվյալ, թե որքան հայեր են զոհվել:
- Իմ ունեցած տվյալներով, իսկ դրանք հավաստի են, քանի որ այժմ այդ ուղղությամբ աշխատում եմ, տասնյոթ զոհ ունենք երկու կողմից` եւ ուկրաինական եւ հայկական: Այ վիրավորների, ունեցվածքի վնաս կրողների թիվը կդժվարանամ ասել, քանի որ դրանք այսպես ասած անթիվ-անհամար են: Ամեն դեպքում ես, որպես մարդ, որպես հոգեւորական ակնկալում եմ, որ այս ամենը ի վերջո կհանդարտվի, մարդիկ կանցնեն իրենց բնականոն ապպրելակերպին: Բայց, թե երբ` ոչ ոք, ցավոք, չի կարող ասել, աղոթում ենք, որ հնարավորինս շուտ ավարտվի, որովհետեւ հավատացեք, մարդիկ այլեւս չեն դիմանում: Հիմա ասելը, գրելը հեշտ է, բայց ոչ ոք չի պատկերացնում, թե այսօր ինչ խուճապի մեջ է ապրում Դոնեցկի կամ Լուգանսկի բնակիչը` խուճապը սրտում, վախեցած:
- Հայերը, բացի Հայաստանից, ուրիշ որ երկրներ են ավելի շատ արտագաղթում:
-Այսպես ասեմ` հիմնականում Ռուսաստանի Դաշնություն, Եվրոպա եւ Հայաստան, այսինքն, ով որտեղից որ հնարավորություն եւ միջոց էր ակնկալում կյանքը նորմալ շարունակելու` գնացել են:

- Ինչպե՞ս եք տեսնում այս ամենի հանգուցալուծումը:

-Անկեղծ ասած չենք տեսնում. մենք հասարակ ժողովուրդ ենք, մեր ձեռքին ոչինչ չկա, մեզանից միայն պահանջվում է աղոթել ու սպասել, որ օր առաջ ավարտվի այս պատերազմը` հնարավորինս քիչ զոհերով ու վնասներով: Էլի եմ կրնկնում. մարդիկ այլեւս գոյատեւման հարց չեն կարողանում լուծել, իսկ սա արդեն մեծ խնդիր է, չհաշված լարված իրավիճակին, դրան գումարվում է սովածությունը, օրվա չոր հացը մի կերպ` անհամեմատ թանկ գներով են առնում ու այդ կերպ գոյություն պաշտպանում: Ժողովուրդը մտածում է, որ եթե այս հակամարտությունը խաղաղ տարբերակով չկարգավորվի, այն կարող է համաշխարհային կոնֆլիկտի վերածվել, որի հետեւանքով էլի ամենաշատը հասարակ ժողովուրդն է վնաս կրելու:
- Դպրոցները, մանկապարտեզները հիմա նորմալ աշխատո՞ւմ են:

-Կոնկրետ հիմա, երբ, ինչպես նշեցի արդեն, քիչ թե շատ կրակոցները դադարել են,  բայց այն տարածքները, որոնք  ռմբակոծության են ենթարկվել, այլեւս տարածք դպրոց կամ մանկապարտեզ հաճախել հնարավոր չէ` այն ամբողջությամբ հողին է հավասարված:

-Իսկ տեղի իշխանությունները ինչ-որ քայլեր չե՞ն ձեռնարկում ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու համար:

-Անկեղծ ասած, ես փորձում եմ հնարավորինս քաղաքականության մեջ չմտնեմ, քանի որ հստակ ոչինչ ասել չեմ կարող: 

Զրույցը`  Տաթեւիկ  Աբրահամյանի