Խնդրում եմ Աստծուն Պահապան լինի մեր Զավակներին.ուզում եմ որ սեր ու խաղաղություն լինի

ՏԱՐԵՎԵՐՋՅԱՆ ԽՈՀԵՐ

Տարվա ամփոփում որպես այդպիսին չեմ անի, քանի որ դեռ չլուծված և անավարտ պատմություն ունեմ՝ 2020 թվականի նոյեմբերից, բայց թերևս կխոսեմ տարվա բացթողումների և ձեռքբերումների մասին։

Առաջնային պիտի նկատեմ ՄԻՊ-ի ահռելի, ծավալուն ու շատ կարևոր աշխատանքը, որը ցավոք չի նկատվում իշխանությունների կողմից։ Ապշելու իրականություն ենք ապրում՝ անազնիվ իրականություն։ Չնկատել, կամ չնկատելու տալ մի ողջ կառույցի աշխատանք, որը թերևս ամենակարևորներից է հետպատերազմական երկրի համար, առնվազն անընդունելի է։ Ինչպես նաև անընդունելի է մեկ այլ երևույթ՝ պարգևավճարներ, շքեղ մեքենաներ, պաշտոնյաների աշխատավարձի բարձրացում և գրպանի ծախսի գումար ՝ 250.000դր., որը պետ. աշխատողի աշխատավարձի կրկնակին է( մի քիչ պակաս )։ Ու այս ամբողջ առևտրահարաբերություններում կրճատվում է պետ. պատվեր բուժ սպասարկումը։ Վիրավոր զինվորները կարծես մնում են ստվերում ու անտեսվում, ինչպես նաև անապահով ընտանիքները։ Փոխարենը՝ շեշտը դրվում է դիմակ չկրելու պատճառով տուգանքների բարձրացման վրա։

Իսկապես, կարևորը անկարևորից զատելու լուրջ խնդիր ունենք։ Խնդիր ունենք համախմբվելու, իրար սիրելու և լսելու խնդիր ունենք։
Թե ե՞րբ դարձանք այսպիսին՝ չգիտեմ, բայց դարձանք։ Անգամ սպորտում հաղթում ենք, երբ թիմային չենք ներկայանում՝ բռնցքամարտ, ծանրամարտ, ըմբշամարտ և այլն, բայց ոչ՝ վոլեյբոլ, ֆուտբոլ ու մնացածը։
Հույս ունեմ, մեծ հույս, որ կփոխվի ամեն բան, սկսած քաղաքական դաշտից մինչև մարդկային հարաբերություններ։ Հույսով սպասում եմ գերիների վերադարձին, վիրավորների շուտափույթ ապաքինմանը։ Սպասում եմ սպորտում մեր մարզիկների մեծ նվաճումներին, սպասում եմ աշխատատեղերի ստեղծմանն ու ավելացմանը։ Ու սպասում եմ մարդկային մեծ սիրո՝ մեկը մյուսի նկատմամբ։
Ինչ վերաբերում է ինձ և իմ փոքրիկ ընտանիքին՝ պիտի շնորհակալ լինեմ Ամենակարողին, պարզապես ես կրկին սխալվել եմ, թե՛ մարդկանց վստահելու, թե՛ հավատալու հարցում։ Կարծես տարիների փորձը դաս չեղավ ինձ։ Ցավով պիտի ասեմ, որ չեմ գրում, մինչդեռ 2021թ. ծրագրերիցս մեկն էր երկրորդ գրքիս ավարտը։ Չի ստացվում։ Պատերազմը, կորուստներն ու գերիները դեռ ամեն օրս են և միտքս տանում են։ Ո՞նց գրեմ, ի՞նչ սրտով...

Ուրախանում և հպարտանում եմ աղջկանովս։ Լույսս ու մեծ հույսս ինքն է։ Միշտ իրեն եմ ասում, որ իմ հաղթանակը ինքն է, իմ խոսքը, իմ արդյունքը։ Ու անհամեստ լինեմ և ասեմ, որ շնորհակալ եմ իրեն ու ինձ նման մարդ մեծանալու համար։Շատ բան եմ սովորում դստրիցս և հպարտորեն եմ դա ասում։

Խնդրում եմ Աստծուն պահապան լինի մեր զավակներին, որ ապրեն խաղաղ, առողջ և միշտ լինեն իրենց գործի վարպետները։
Խնդրում եմ Աստծուն, որ 2022թ. հայը հաղթի, ժպտա և աշխատի, որ սիրի իր հայրենիքը, սիրի իր ապագան այդ հայրենիքում։ Բայց առավել շատ ուժ ու կամք եմ խնդրում իմ հայրենակցի , իմ ու բոլորի համար, որ պահենք ու պաշտենք մեր Երկիրը, մեր զինվորին, ու մեր հաղթական ապագան
Շնորհավոր գալիք 2022 թվական։

Այս կերպ է ամփոփոել անցնող Տարին մեր Գործընկեր Լրագրող,

Նանա Սարգսյանը: