Խուդոյանը երդվում է, իսկ Հրանտ Ավանեսյանը հղում է անում փաստերին, ու միջազգային պրակտիկային. VIDEO

Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանում գործող հոգեբանության մասնագիտական խորհրդում Մարատ Դուրյանի պաշտպանած ատենախոսության շուրջ բավականին մեծ աղմուկ էր բարձրացրել, որի հետ կապված էլ, Բարձրագույն որակավորման կոմիտեն այսօր Մանկավարժական համալսարանում հրավիրել էր քննարկում:

Բավականին բուռն մթնոլորտում ընթացող այդ քննարկմանը մասնակցում էին ԲՈԿ նախագահ Սմբատ Գոգյանը, Խ. Աբովյանի անվան Մանկավարժական համալսարանի Կիրառական հոգեբանության ամբիոնի վարիչ Սամվել Խուդոյանը, ԵՊՀ Ընդհանուր հոգեբանության ամբիոնի վարիչ Հրանտ Ավանեսյանը և այլ գիտնականներ:
Քննարկման նպատակը մեկն էր. մտքերի փոխանակման, եւ փաստերի համադրման արդյունքում պարզաբանում մտցնել՝ թե իրականում ինչ թնջուկ կա Մարատ Դուրյանի պաշտպանած ատենախոսության հետ կապված:
Իսկ ավելի ստույգ , Մանկավարժական համալսարանի Կիրառական հոգեբանության ամբիոնի վարիչ Սամվել Խուդոյանի կողմից՝ «մի բաժակ ջրում փոթորի բարձրացնելու» պատճառը,  բանից պարզվում է վերաբերում էր ատենախոսության տեքստի մեջ չակերտներ դնել-չդնելուն և հղումների ճիշտ ձևակերպմանը, ինչի շուրջ էլ ներկաներից շատերը փորձեցին առողջ քննարկման արդյունքում, Խուդոյանին բացատրել, որ այն ինչի մասին բարձրաձայնում է պարոն ամբիոնի վարիչը՝ մի տեսակ  խնդիրը ուռճացնելու տպավորություն է թողնում: 

Իսկ ահա ասպիրանտի գիտական ղեկավար, ԵՊՀ Ընդհանուր հոգեբանության ամբիոնի վարիչ, արտերկրի մի շարք գիտական խորհուրդների ներկայացուցիչ, Հրանտ Ավանեսյանը, Խուդոյանի մեղադրանքներին՝ (ասել է, թե ասպիրանտին գրագողության մեջ մեղադրելուն) ի պատասխան հակադարձեց, որ մեջբերումների հանդեպ մոտեցումներ սովորաբար նույն կերպ են արվում, առավել ևս, որ ատենախոսության թեման հայոց լեզվին չի վերաբերում:

Հ. Ավանեսյանն իր խոսքում հատկապես ընդգծեց, որ ինքը պարտադրված նաև մի փոքր գիտափորձ է կատարել, և մեջբերումներից երկու հատված տվել է բանասեր-գիտնականների, ովքեր նույն նյութը ռուսերենից հայերեն են թարգմանել: Իսկ արդյունքում, ահա ստացվել է երեք տարբեր նյութ: Ինչը, տվյալ դեպքում չես կարող պնդել, որ թարգմանությունը այլ լեզվով գրված հոդվածի հեղինակի ուղիղ խոսքն է:

Ի դեպ, ատենախոսության հեղինակը, նույնպես նկատեց, որ աշխատության մեջ ներառված իր թարգամանություններում  ուրիշի ուղղակի խոսքն է մեջբերված, քանի որ դրանք հեղինակային թարգմանություններ են եղել:
Այնպես, որ ներկաներից շատերի, եւ հատկապես Հրանտ Ավանեսյանի դիտարկմամբ, տվյալ դեպքում գրագողության մասին խոսք անգամ լինել չէր կարող:

Հատկապես, որ կոնկրետ սահմանում չկա, թե ինչպես պետք է լինեն ձևակերպումները, որպեսզի այն ընդունելի լինի գիտական հանրության կողմից: Իսկ ահա թարգմանության դեպքում չակերտի բացակայությունը մեկնաբանել գրագողություն, եւ քաշվել մի կողմ, մի տեսակ իրավիճակը ապսուրդի թատրոն է հիշեցնում, եւ ուրիշ ոչինչ:

Նշենք, որ ԲՈԿ նախագահ Սմբատ Գոգյանն էլ , իր խոսքում նշեց, որ հոգեբանության ոլորտի գիտնականները հավաքվել են քննարկելու, թե ինչպես պետք է ձևակերպվեն մեջբերումներն ու հղումները, որը և՛ միասնական, և՛ ընդունելի կլինի բոլորի համար:
«Քանի դեռ այն չկա, մենք պետք է ուղղորդվենք մասնագիտական ոլորտի աշխատողների մեկնաբանություններով և պետք է փորձենք հասկանալ թե արդյո՞ք նրանք թյուրիմացության մեջ ընկնում են դրանց պատճառով, թե՞ ոչ: Որքան հասկանում եմ, հոգեբանների մեջ այս վեճը բազում տարիների պատմություն ունի, ուստի հարկավոր է հասկանալ, թե ինչումն է խնդիրը, որպեսզի փորձենք դրանց լուծում տալ»:

Քննարկման ավարտին, խնդրին վերջնական լուծում տալու համար, որոշվեց երկուշաբթի օրը  հարցը քննարկել նաև ԲՈԿ-ում, որպեսզի վերջապես պարզ դառնա, թե ինչ լուծում պետք է տրվի նման խնդիրներ առաջ քաշվելու դեպքում, հետագայում այլ բարդություններից ու անհեթեթ իրավիաճակներից զերծ մնալու համար:

Ի դեպ, քննարկման վերջում , Սամվել խուդոյանը NewsMedia-ի հետ զրույցում մի քանի անգամ երդվեց, որ ինքը ստեղծված իրավիճակի հետ կապված որեւէ միտում չունի, մինչդեռ, ԵՊՀ ընդհանուր հոգեբանության ամբիոնի վարիչ, Հրանտ Ավանեսյանը մեզ հետ զրույցում, խոսեց հակառակի մասին, ասելով, որ այս պատմության մեջ ինքն այնուամենյանիվ միտումներ է տեսնում, եւ որ սա առաջին դեպքը չէ, որ Խուդոյանը նման աղմուկ է բարձրացնում.

Այլ մանրամասներ՝ NewMedia-ի Տեսանյութում:

Հ.Գ Այս քննարկման ընթացքում ամենացավալին այն էր, որ որոշ հատուկենտեր, այդպես էլ չկարողացան խոսել բուն թեմայից՝ խնդրից, նյութից, ի վերջո երիտասարդի ճակատագրից…
Այդ հատուկենտները պաթոսով արտասանում էին իրենց գիտական աստիճանների մասին՝ ամենեւին չխորանալով  բուն խնդրի  ու դրա պատճառների մեջ...
Մինչդեռ այդտեսակը՝ համարձակվում է միայն պահանջողի ու քննադատողի դերում լինել, երբ ամեն ինչ մեկից մեկ պարզ է…

Ինչ է. մեր օրերում տառակերությո՞ւնը պետք է լինի դոմինանտը, թե՞ իրական պոտենցիալն ու ներուժը...