7 Սեպտեմբեր, 2018

Զինծառայողի առեղծվածային մահը. ռեժիսոր Արամ Շահբազյանը ներկա է եղել իր օպերատորի դիահերձմանը

forrights.am-ը գրում է.Գետամեջ գյուղի վերջին տներից մեկում սուգ է, դարպասի վերևում լույսը՝ օր ու գիշեր վառ: Հարևանները, բարեկամները մենակ չեն թողնում Արթուր Գևորգյանին ու նրա կնոջը՝ Ալվարդին: Մի քանի օր առաջ Արթուրն ու Ալվարդը թաղել են որդուն՝ ժամկետային զինծառայող Վանիկին, ու հիմա շոկի մեջ են: «Ինձ թվում ա, էս ամենը, ինչ կատարվեց, իսկական չի, էկրանի մեջ ա երևում, - ասում է Ալվարդ Սարգսյանը, - չեմ հավատում, որ տենց բան ա եղել, ինձ թվում է, հիմա կգա, սպասում եմ»:

22 տարեկան Վանիկ Գևորգյանը, որն արդեն մեկ տարուց ավելի ծառայում էր Արցախի բանակում, սպանվել է Արցախի «Արա լեռ» կոչվող զորամասերից մեկում, խորհրդավոր հանգամանքներում:

Մարմինը հայտնաբերել են սեպտեմբերի երկուսի երեկոյան, կիսաքանդ շինության ներսում: Երիտասարդի վզին պարան է եղել փաթաթած: Խեղդամահ եղածի համար բնորոշ վնասվածքներ են հայտնաբերվել պարանոցին: Նախաքննության մարմինը նախնական վարկած է առաջ քաշել՝ ինքնասպանություն կախվելու միջոցով: Սակայն կախվածի համար անբնական, տարօրինակ դիրքում է եղել Վանիկի մարմինը՝ ոտքերը գետնին:

Ինքնասպանության վարկածն այնքան անհավանական է թվում, որ Արցախի ՊԲ-ն զինծառայողի մահվան առթիվ տարածված հաղորդագրության մեջ հատուկ նշել է, որ մահը վրա է հասել «դեռեւս լրիվությամբ չպարզված հանգամանքներում»: «Կամանդիրի ասելով, երեխու հետույքը 15-20 սմ էր գետնից բարձր, ոտքերը գետնին ընկած են եղել, պարանը գցել է կիսաքանդ շինության պատուհանից, մարմինը եղել է նստած վիճակում: Ոնց կարա ինքն իրեն կախած լինի», - պատմում է Վանիկի հայրը՝ Արթուր Գևորգյանը:

Ոչ նա, ոչ էլ զոհվածի մայրը չեն հավատում ինքնասպանության վարկածին: «Իմ տղան աշխույժ, ուրախ, ոչ մի պրոբլեմ չուներ: Շատ գոհ էր ծառայությունից: Ասում էր՝ շատ նորմալ ա, շատ լավ ա: Եթե մի բան լիներ, ինտոնացիայից կզգայի», - ասում է Արթուր Գևորգյանը: Որդու թաղման օրը Արցախի զորամասից ժամանած սպաներից նա չի կարողացել բացատրություն ստանալ, թե ինչ է պատահել որդու հետ: «Մենք էլ չենք պատկերացնում, ինչ է եղել», - ասել են նրանք: Հայտնել են նաև, որ դեպքի վկաներ չկան:

«Չեմ պատկերացնում, որ դա կարող էր լինել: Նա շատ ուժեղ էր, նրան հեշտ չէր կոտրել: Եթե ինքնասպան է եղել, ուրեմն, ինչ որ ժամանակ էր պետք, որ նա հասներ այդ վիճակին, մարդու մոտ դա պետք է լինի վերջին քայլը», - վրդովվում է մայրը:

Վանիկ Գևորգյանը հաղթանդամ, բարձրահասակ երիտասարդ էր: Ֆիզիկապես ամուր: Զորամասում նա վարորդ էր աշխատում: «էներգիայով հարուստ, կյանքը մեջը եռում էր, ինքն անընդհատ շտապում էր, շտապում, երևի, գիտեր որ սենց կարճ պետք է լինի իր կյանքը», - ասում է մայրը, նաև հիշում որ որդին սպորտսմեն է եղել, մարտարվեստների է տիրապետել, այդ թվում դյուդոյի, նրան ընկճել, կամ կռվի մեջ հաղթելը շատ դժվար կլիներ:

«Երևի, տղայիս սպանել են, բայց ուժները չի պատել բարձրացնեն վերև, ոտքերը թողել են գետնին», - փորձում է գուշակել Ալվարդը: Վանիկը թատերական ինստիտուտն էր ավարտել, օպերատորական բաժինը: Աշխատում էր հայտնի ռեժիսոր Արամ Շահբազյանի հետ:

մանրամասն՝այստեղ: