«Զինվորը՝կյանք ու արեւ է ինձ համար, Արցախը՝ Հայրենիք, Ընտանիքը՝Սրբություն».Կորյուն Ղումաշյան

Տարեմուտին ընդառաջ NEWSMEDIA.am-ը  բացառիկ զրույց է ունեցել Հայրենիքի Նվիրյալ,  «Տիգրան Մեծ» գնդի հիմնադիր հրամանատար, «Արամազդ» կամավորական ջոկատի հրամանատար, «Տիգրան Մեծ» ռազմամարզական հատուկ վարժարանի հիմնադիր-տնօրեն, «Մարտական խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշանի ասպետ, գնդապետ Կորյուն Ղումաշյանը ԿՈՐՅՈՒՆ ՂՈՒՄԱՇՅԱՆԻ հետ։

-Պարոն Ղումաշյան, հաշված ժամեր անց   ճանապարհում ենք  դժվարություններով լի 2021 թվականը եւ թեւակոխում  կարծես թե նոր մարտահրավերներ  խոստացող  2022թվականը։ Ինչպե՞ս է գնդապետ Ղումաշյանը ճանապարհելու  եւ դիմավորելու 2022-ը:

-Ինչպես ամեն տարի,  այնպես էլ այս անցնող տարին  ճանապարհում եմ մարտական ընկերներիս շիրիմներին այցելելով։ Այս տարի նաեւ նախատեսում ենք որոշակի օգնություններ տրամադրել զոհված տղաների ընտանիքներին.եւ   դա ամենաքիչն է, որ մենք կարող ենք անել։ 

Իմ զինվորի ցավը տանեմ ես

-Պարոն Ղումաշյան, իսկ ի՞նչ  խոսք կհղեք  սահմանը պահող, մեր խաղաղ լուսաբացների երաշխավոր Հայ Զինվորին, որպես ռազմական ուղղի անցած զինվորական։

-Մեր զինվորների մասին խոսելիս,  նախ ուզում եմ դիմել մեր ժողովրդին, որ իսկապես սիրեն մեր զինվորներին. ոչ թե խոսքերով, այլ իրականում։ Որպեսզի հայ զինվորը զգա, որ իր թիկունքում իսկապես ժողովուրդ է կանգնած. ոչ թե ինչ-որ այսպես ասած՝ մասսա։ Գիտեք, այսօր թացն ու չարը խառնվել է իրար: Ու   ամենացավալին այն է, որ հայ  Զինվորի սխրանքը  իրենց են վերագրում զինվորի, իսկական զինվորականի հետ որեւէ աղերս չունեցող մարդիկ ավաղ: 

-Այո, նմանատիպ դրվագների ականատես եղանք հատկապես 44-օրյա պատերազմի ընթացքում, երբ ոմանք․․․

-Այ, ապրեք.երբ դիրքեր չգնալով գլուխ էին գովում, թե մենք դիրքերում ենք եղել։ Այսօր ամեն երկրորդն ասում է. ես մասնակցել եմ պատերազմին... Երբ հարցնում ես. որտե՞ղ, ո՞ր դիրքում, ո՞ր  խրամատում ես եղել՝ լռում են։ Էսօր մարդիկ կան, որ զինվորի համազգեստը իրենց սեփական փիառի համար են օգտագործում, այ սա է ցավը։
Անդրադառնալով Ձեր հարցին մի բան կասեմ, իմ զինվորի ցավը տանեմ ես։

Ապրել մեռնելու համար հանուն ուրիշների, սա է ամենափայլուն մասնագիտությունը

-Պարոն Ղումաշյան, որն՞ է Ձեր ամենանվիրական խորհուրդը ռազմական վարժարանում ճանապարհ  անցնող  ապագա Զինվորներին, սպաներին։

-Ես իմ զինվորին միայն մի բան եմ ասում. կա մի փայլուն մասնագիտություն աշխարհի երեսին՝ "Ապրել մեռնելու համար հանուն ուրիշների". սա է ամենափայլուն մասնագիտությունը։ Եւ  իմ սաները, իմ բոլոր "Տիգրանականները"  շարժվում են հենց այդ խորհրդով։ Որի վառ ապացույցը 44-օրյա պատերազմն էր։ Եթե դու զինվորական ես ուզում դառնալ իսկապես, ապա պետք է նաեւ գիտակցես, որ ցանկացած պահի պետք է նաեւ կյանքդ զոհես հանուն հայրենիքի։ Բայց  այստեղ էլ շատ կարեւոր նրբություն կա. պետք է խելքով առաջնորդվես, ոչ թե վեր կենաս դիպուկահարի բաժին դառնաս: 

-Պարոն Ղումաշյան, եւ վերջում  որպեսզի հանրություն,  բացահայտի թե ինչպիսին է պարոն Ղումաշյանը կադրից դուրս՝ կյանքում....Ձեր թույլտվությամբ մի քանի բլից հարցեր, եթե դեմ չեք։

-Դեմ չեմ, ասեք խնդրեմ։

-Պարոն Ղումաշյան, Զինվորը Ձեզ համար։

-Զինվորը(-ժպտում է․ Հեղ․) կյանք ու արեւ է ինձ համար։

-Արցախը Ձեզ համար։

-Հայրենիք է։

-Ընտանիքը Ձեզ համար։

-Սրբություն է։

-Ինչը երբեք չեք ների։

-Դավաճանությունը։

-Կա՞ մի բան, ինչի համար ամենաշատն եք ափսոսում։

-Այո, ափսոսում եմ, որ մեր երեսուն տարիների "ամագը"  լցրեցին ջուրը, մեր հաղթանակները նվիրեցին թշնամուն։

-Շնորհակալ ենք պարոն Ղումաշյան, կարճ բայց բովանդակալից եւ անկեղծ պատասխանների համար։

-Ես էլ եմ շնորհակալ Զինվորին նվիրված հարցերի համար։

NewMedia.am

Լուրեր Հայաստանից եւ Աշխարհից