Լավ տեխնիկան վայրենիի ձեռքում երկաթի կտոր է, իսկ մեր հակառակորը գաղափարական, ֆիզիկական պոտենցիալ չունի

Վերջին շրջանում հայ-ադրբեջանական սահմանագծում իրավիճակը բավականին լարված է: Հունիսի 5-ի իրադարձությունների հետ կապված անգամ անհանգստություն է հայտնել ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը, դե իսկ ՀՀ պաշտպանության նախարարն էլ դիմել է ԵԱՀԿ գործող նախագահի ներկայացուցիչ, դեսպան Անջեյ Կասպրիշին, հորդորելով նրան իր լիազորությունների շրջանակներում գործուն քայլեր ձեռնարկել շփման գծում իրավիճակը լիցքաթափելու ուղղությամբ: Ղարաբաղա-ադրբեջանական վերջին լարումների եւ հետագա զարգացումների մասին, fnews.am-ը զրուցեց «Արաբո» ջոկատի հրամանատար Մանվել Եղիազարյանի հետ.
-Ադրբեջանցիների վերջին քայլերն ինչի՞ մասին են խոսում:
-Նախիջեւանի վրա անընդհատ լարված իրավիճակ են ստեղծում, որպեսզի պատեհ ժամանակ գնդակոծության տակ պահեն Արցախի հետ կապող ամենալայն ճանապարհներից մեկը: 1992 թվականին, երբ կռվում էինք, ազերիները մոտեցել էին Երասխավանի մոտի բլուրը եւ անընդհատ այդ հատվծաը կրակի տակ էին պահում: Այդ ժամանակ անցնել տվյալ հատվածով շատ դժվար էր, անընդհատ զոհեր էինք տալիս, մեքենաներն էին շրջվում, իսկ մեզ պետք էր վառելիք, տեխնիկա եւ կենդանի ուժ տեղափոխել Արցախ:
-Եթե Աստված մի արասցե, պատերազմ վերսկսի, ի՞նչ ենք անելու, եւ մեր միասնականության խնդիրն ինչպե՞ս ենք լուծելու: Արդյո՞ք բոլորը կգնան կռվելու...
-Պարծենկոտ խոսքերը թուլության առաջին նշաններից մեկն է. կան մարդիկ, որ ասում են մի տանկ գա կկրակենք, տասը գա կոչնչացնենք, իհարկե, լավ է որ բարձր ոգի ունեն, սակայն պետք չէ մոռանալ, որ ժամանակին սովետական զորքերը, երբ հարձակվում էին Գերմանիայի վրա, մեկ կիլոմետրի վրա կենտրոնացրել էին 200 թնդանոթ, 10 կիլոմետրի վրա՝ հազար թնդանոթ, որն էլ 45 րոպե անընդհատ ռմբակոծում էր հակառակորդի դիրքերը: Տվյալ օրինակը բերելով, պարզապես ուզում, եմ ասել, որ միայն ես չեմ տիրապետում մարտավարական գործողությունների տվյալ տեղեկատվությանը:
-Այդուահանդերձ, նկատենք որ մեր հակառակորդ երկիրը պարբերաբար պարծենում է իր ռազմական տեխնիկայով: Դրան ի՞նչ կասեք:
-Լավ տեխնիկան վայրենիի ձեռքում երկաթի կտոր է, մեր հակառակորը գաղափարական, ֆիզիկական պոտենցիալ չունի: Մենք պարզապես պետք է հետ բերենք մեր ազգային գաղափարախոսությունը, մարդկանց վիճակը պետք է բարելավվենք, որ մարդիկ հասկական ինչ է հայրենիքը: Կամավորներ է պետք հավաքագրել, ամոթի համար նաեւ կանանց գունդ պետք է սարքել, որ դրսից հայ տղամարդը տեսնի արդեն կինն է զենք վերցրել իր ձեռքը, եւ ամոթից հետ գա Հայաստան: Հազար բան կա ասելու, հազար ձեւ կա անելու, ուղղակի ցանկություն պետք է լինի դա իրականացնելու համար: Ինչքան էլ մարդիկ պատերազմն ատեն, միեւնույնն է զինվորին ծափահարում են: Միգուցե Հայաստանում մարդիկ քիչ են այս պահին, բայց որակ մենք ունենք, իսկ հաղթանականեր Աստվածներն են շնորհում: Հայ տղամարդն ավելի մարտունակ է, քան ադրբեջանցի զինվորը: Ադրբեջանական բանակը ես լավ եմ ուսումնասիրել, թե՛ խաղաղ ժամանակ, թե՛ կռվի դաշտում: Ադրբեջանցին զենք կրելու ընդունակություն չունի, նա կարող է գողանալ, մեկին գիշերը սպանել, մյուսին կրակել: Նրանք կացնով սպանողին ասում են ազգային հերոս ու ամեն ինչ անելու են, որ մեզ քնած բռնացնեն: Դե դրա համար էլ մենք պիտի չքնենք:
-Ասում են, որ եթե պատերազմ լինի երկար չի տեւի, այն կվերջանա հաշված օրերի ընթացքում: Արդյո՞ք դուք էլ այդպես մտածում:
-Այդ պատերազմը կտեւի երեք օր, հինգ օր, մեկ շաբաթ ամենաշատը, որովհետեւ մեծ տերություններին էլ ձեռք չի տա, որ այս ռեգիոնում պատերազմ լինի: Այ հիմա է պետք պատերազմ սկսել, եթե մենք սկսենք դրա ձայնն ամբողջ աշխարհով մեկ կգնա: Ադրբեջանը վստահ չէ, որ կայծակնային կռվում հաղթանակ կտանի: Կարող է 5-10 կիլոմետր ճեղքի, տարածք վերցնի, բայց դա հաղթանակ չէ: Վաղը 5 կիլոմետրը կտանք, մյուս օրը 25 կվերցնենք, դա խնդիր չէ: Գտնում եմ, որ Ղարաբաղի հարցը կլուծվի պատերազմի միջոցով: Եթե ադրբեջանցիները չցանկանան էլ պատերազմել, ապա նրանք մեծ ընդհարում են սարքելու, ասելով, թե տեսեք ոչինչ չի ստացվում:

Սոսե  Չանդոյան