Ինչպես և պետք էր ակնկալել՝ ապրիլի 24–ի նախօրեյին թշնամին ակտիվություն է հանդես բերում պետական սահմանին

Երեկ Արցախում ձախողվել է հերթական ադրբեջանական դիվերսիան: Ու թեև մեզանում թշնամու դիվերսիան, այդ դիվերսիայի ձախողումն արդեն չի ընկալվում որպես արտառոց մի բան, այնուամենայնիվ երեկվա փոքրիկ հաղթանակը հատկանշական է: Նախևառաջ՝ հատկանշական է ինքնին փաստը, որ ցեղասպանությունից հարյուր տարի անց թուրքական վտանգը գոյություն ունի, որ այն մեր իրականության մասն է, և՝ երկրորդ հատկանշական է այն, որ այս տարիներին բազում դժվարություններ հաղթահարելով մեզ հաջողվել է կայացնել բանակ, որը զսպում է այդ վտանգը: Մեր բանակի երեկվա հաջող պաշտպանական գործողությունները խորհրդանշական են, որովհետև ապացուցում են թե՛ մեզ, թե՛ թշնամուն, որ հայությանը պաշտպանում է կազմակերպված զինուժ:

Ճանաչելով թշնամուն, նրան հաղթելու փորձն ի մի բերելով՝ ամիսներ առաջ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը հռչակել էր թշնամուն կանոնավոր ծեծելու անհրաժեշտության մասին, քանի որ պասիվ պաշտպանվողի դերում մնալը նշանակում է է՛լ ավելի լկտիացնել թշնամուն: Այս օրերին՝ հայոց մեծ աղետից հարյուր տարի անց, այդ կանոնավոր ծեծի անհրաժեշտությունն առավել քան երբևէ արդիական է դառնում, որովհետև թշնամու այս օրերի ագրեսիայի դրսևորումներին, ի տարբերություն նախորդների, հատուկ է բացահայտ ցինիզմը:
Եվ ահա երեկ թշնամին կանոնավոր ծեծի հերթական բաժինը ստանալով՝ նահանջել է: Բնավ չգերագնահատելով կատարվածի նշանակությունը, այնուամենայնիվ նշենք, որ հենց այսպիսի փոքրիկ հաղթանակներն են կանխում մեծ պատերազմը: Ամեն նման փոքրիկ հաղթանակ՝ մարտունակության ապացույց է, ուժի ցուցադրություն: Իսկ ուժեղի վրա չեն հարձակվում:

Fnews.am