Պետական ավանդույթներ չունենալով՝ մենք կարծում ենք, որ պետք է ինչ-որ մեկը գա և «էս երկիրը դզի». «Առավոտ»

Ներկայացնում ենք թերթի խմբագրականից մի հատված.

«Մի հատ կարգին լիդեր է պետք, որ էս ժողովրդին տանի իր հետևից»։ Այդ եզրահանգումը հաճախ է հետևում բողոքների «ստանդարտ փաթեթին»՝ իշխանավորների և հարուստների ճոխ կյանքի և սեփական խեղճության թեմայով։ «Լիդեր» ասելով՝ մարդիկ պատկերացնում են մի մարդու, որը կկանգնի Ազատության հրապարակում, իր բարձունքից կբարբառի վերջնական, անառարկելի ճշմարտություններ, իսկ հավաքված հարյուր հազարավոր մարդիկ կլսեն նրան, կտոգորվեն նրա հանճարեղ գաղափարներով, այդ հերոսին գրկած կգնան Բաղրամյան–26, կդնեն նրան գահին, որից հետո կսկսվի երջանիկ և բարգավաճ կյանքը։

Երազանքն իրականացնելու համար մնում է միայն մի «փոքրիկ» բան ՝ գտնել հայ կամ գուցե ոչ հայ ժողովրդի ծոցից դուրս եկած այդ «լիդերին», հերոսին, փրկչին, որն այդ ամենը պետք է իրականացնի։ Այդ առասպելը մտքում ունենալով՝ մարդիկ սկսում են թվարկել ներկայումս գործող քաղաքական գործիչների անունները և գալիս են եզրակացության՝ չէ, նման մարդ չկա։ Այդ փնտրտուքից հետո մարդկանց մի մասը սկսում է մտածել անծանոթ, դրսից և «աչքը կուշտ» հերոսի մասին, քանի որ երկրի ներսում փրկչի «պաշտոնին» հարմար  թեկնածություն  չեն  գտնում: Պետական ավանդույթներ չունենալով, մենք, այնուամենայնիվ, կարծում ենք, որ պետք է ինչ-որ մեկը գա և «էս երկիրը դզի»՝ մենք ինքներս «դզվել» չենք ցանկանում»,–գրում է թերթի խմբագիրը։

Ամբողջությամբ՝ թերթի այսօրվա համարում։