«Օրինակ, տեսնում ենք մարդկանց, ովքեր գումարի դիմաց մարդ են սպանում եւ դատապարտվում են ասենք ութ տարվա ազատազրկման, բայց երեք տարուց ազատվում են»...

Ճաղերից այն կողմ կյանքը ահավոր է: Նկատի չունեմ կենցաղային պայմանները, այլ բերդն իր էությամբ արդեն իսկ դժոխք է: Ճակատագրեր են խեղվում ճաղերից այս կողմ: Ճաղերից այս կողմ կյանքը դժվար է հատկապես այն դատապարտյալներիս համար, ովքեր որ չեն ընկնում կործանում տանող բերդի կեղտոտ արահետները: Բայց կան մարդիկ, ովքեր իրենց մեջ ուժ են գտնում եւ կարողանում են էդ կեղտոտ հոսանքին հակառակ գնալ",- այսպես սկսվեց Fnews.am-ի  զրույցը "Կյանքը ճաղավանդակներից այն կողմ" խորագրի ներքո ներկայացվող "Նուբարաշեն" ՔԿՀ-ի ցմահ դատապարտյալ` Ա.Մանուկյանի հետ, ով մեկն է պատժաժամկետի քսան տարին լրացած այն դատապարտյալներից, ովքեր դիմել են վաղաժամկետ ազատ արձակման խնդրով:

Քսան տարի առաջ, այն ժամանակ շարքային Ա. Մանուկյանը, կատարված հանցանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել՝ դատապարտվելով մահապատժի` գնդակահարության ձեւով: 2003 թվականին մահապատիժը փոխարինվել է  ցմահ ազատազրկման:
Բանտային կյանքի եւ մասնավորապես իր կատարած հանցանքի մասին մեր զրուցակիցը չցանկացավ շատ մանրամասներ պատմել,լ նկատելով միայն.
"Ճաղերից այն կողմ անցկացրածս տարիները երկու հատոր գիրք գրելով էլ չեմ կարող ներկայացնել: Թվում է, թե չորս պատի մեջ ինչ պետք է լինի պատմելու, ասելու: Բայց այս խցում էնքան հոգեբանական բաներ են կատարվում` ե՛ւ լավ, ե՛ւ վատ, եւ, հասկանալի է՝վատն ավելի շատ է: Զարմանալիորեն էսօր դրսում մտածում են, որ կալանավայրը մարդուն ուղղելու վայր է: Բացարձակ էդպես չի: Էլի եմ ասում, հարցը քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցների վատ կամ լավ վերաբերմունքը չի, առավել եւս, որ վերջին տարիներին բերդի աշխատակիցների վերաբերմունքը դատապարտյալների նկատմամբ անհամեմատ դեպի լավն է փոխվել: Բայց այստեղ, հենց խցերում, այնպիսի բաներ են կատարվում, որ մեկ-մեկ ուզում ես գոռալ հոգեկան ցավից, որովհետեւ չես հասկանում, որտեղ է արդարությունը: Օրինակ, տեսնում ենք մարդկանց, ովքեր գումարի դիմաց մարդ են սպանում եւ դատապարտվում են, ասենք ութ տարվա ազատազրկման, բայց երեք տարուց ազատվում են: Պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչ է կատարվում մարդու հոգում, ինչ չարությամբ ես լցվում, հասկանալով, որ բախտակից կոչվածդ, ով քեզանից ավելի դաժան հանցանք է գործել, թիկունք ունենալով՝ պատժի կեսն էլ չկրած, դուրս եկավ: Իսկ դու, որ հասարակ ծնողների զավակ ես, կմնաս դատապարտված էս բանտային կյանքին: Ու արդեն էական չի` դու վարձու մարդասպան ես, թե՞ պահի ազդեցության տակ հանցանք կատարած անձ":