Կարինայի նախկին ընկերը` 7 հոգուց բաղկացած խմբի հետ ատրճանակներով ներս է խուժում եւ առեւանգելով աղջիկներին` նրանց տեղափոխում քաղաք Դենեսլիի մի հյուրանոց

ԹՐԱՖԻՔԻՆԳԻ ՀԵՏՔԵՐՈՎ  

Շատերիս թվում է, թե թրաֆիքյորների դատապարտվելուց հետո տուժողները հեշտությամբ են հաշտվում իրենց հետ կատարվածի հետ: Բայց ամեն անգամ նրանց հետ խոսելիս, պատմությունները լսելիս` մեկ անգամ եւս համոզվում ենք, որ դա ամենեւին էլ այդպես չէ: Այդ մասին է վկայում է մեր հերթական զրուցակցի` Աննայի խոսքերը.

20 տարեկան էի, այժմ բնակվում եմ ՀՀ-ի փոքրիկ քաղաքներից մեկում, ունեմ ծնողներ, քույրեր, մինչեւ մեկնելս աշխատում էի Երեւանում` հեռուստատեսություններից մեկում արբանյակային հեռուստաալիքի սպասարկման բաժնում` որպես տեխնիկ-տեխնոլոգ: Ապրում էինք նորմալ` ո'չ լավ, ո'չ վատ: Մի օր վաղեմի ընկերուհիս` Յուլյան, զանգահարեց ինձ եւ հրավիրեց հյուրընկալվել իր մոտ` Թուրքիա, Իզմիր քաղաքի Բասմանե շրջան` հանգստանալու եւ լավ ժամանակ անցկացնելու համար: Վերջում էլ նշեց, որ շատ է կարոտել: Համոզված էր, որ ես էլ իրեն եմ կարոտել, ու քանի ունի հնարավորություն ինձ հյուրընկալելու` չարժե շանսը բաց թողնել: Ես ընդունեցի ընկերուհուս հրավերը առանց մի վայրկյան անգամ կասկածելու, որ ընկերուհիս պատրաստվում է ինձ իրի պես վաճառել: Պայմանավորվեցինք, որ նա ինձ պետք է Իզմիրում դիմավորի:

Երեւանի ավտոկայանից ավտոբուսով մեկնեցի Ստամբուլ, ապա` Իզմիր, որտեղ էլ, հույս ունեի, որ կտեսնեմ ընկերուհուս: Բայց Յուլյան այդպես էլ չեկավ: Մոտակայքում տեսա մի հյուրանոց` ՙՍերջուկ՚ անունով, վճարեցի մեկ օրվա համար, թողեցի իրերս համարում եւ վերադարձա կանգառ, մտածելով որ Յուլյան անպատճառ կդիմավորի ինձ, մտածեցի, որ ուշացել է: Մինչեւ ուշ գիշեր սպասելուց հետո վերադարձա հյուրանոց: Տաքսի կանգնեցրեցի, ցույց տվեցի հյուրանոցի հաշվեփայտը եւ խնդրեցի հասցնել ինձ այնտեղ, բայց վարորդը` 23-25 տարեկան մի տղամարդ պատճառաբանեց, որ ռուսերեն չի հասկանում, հասկացրեց, որ ունի մի ծանոթ, ով լավ է տիրապետում ռուսերենին եւ կարող է օգտակար լինել իրեն: Տվեց ինձ մի հեռախոսահամար: Զանգեցի, խոսակիցս ներկայացավ Գալինա անունով, ասաց, որ 8 տարի է` բնակվում է Թուրքիայում եւ, որ անպայման ինձ կաջակցի ցանկացած հարցում: Ասաց, որ հեռախոսը փոխանցեմ տաքսիստին, որ նա ինձ իր մոտ տանի:

Տաքսիստն Աննային տանում է մի կիսանկուղային բնակարան, որտեղ նրան դիմավորում է 38-40 տարեկան մի կին, ով շատ դժվարությամբ էր բացատրվում ռուսերենով: Այստեղ Անահիտը պարզում է, որ անձնագիրը անհետացել է: Անահիտի այն հարցին, թե որտեղ է իր անձնագիրը, ե'ւ Գալինան, ե'ւ վարորդը պատասխանում են, որ այն Գալինայի մոտ է, եւ նա շուտով կգա: Մինչեւ առավոտ Անահիտը սպասում է Գալինային: Նա գալիս է եւ հայտարարում, որ խուճապի մատնվելու կարիք չկա, անձնագիրը իր տանն է, եւ Անահիտին ուղղորդում է իր բնակարան:

Բնակարանում Անահիտին դիմավորում է Կարինա անունով մի կին: Մի քանի ժամից Գալինան հյուրանոցից բերում է Անահիտի իրերը, վերցնելով ոսկեղենը, անձնական իրերը եւ 400 ԱՄՆ դոլար, որոնք Անահիտը բերել էր իր հետ, հայտարարում է, որ վարորդին իր համար վճարել է բավականին մեծ գումար, որի համար էլ նա պետք է վարձահատույց լինի: Կավատը` Կարինան, Անահիտին տանում է մի նկուղ, որտեղ ապրում էր եւս 3 աղջիկ, եւ հենց այստեղ էլ թելադրում է իր օրենքները: Այն է` Անահիտը պետք է զբաղվի մարմնավաճառությամբ, իսկ չենթարկվելու դեպքում, նրան կվաճառի քրդերին: «Ասեց, աղջի եթե չենթարկվես իմ հրամններին, կծախեմ քեզ քուրդ տղամարդկանց, չես ուզի չէ՞ վաճառվես…» Կարինան ինքն է պայմանավորվում հաճախորդների հետ եւ վերցնում գումարը: Աղջիկները գտնվում էին զինված տղամարդկանց մշտական հսկողության տակ եւ չէին կարող դիմել փախուստի: Նրանք ՙաշխատում՚ էին այդ նկուղում եւ օրական ընդունում 10-15 հաճախորդ:
Մեկ ամիս հետո Կարինայի նախկին ընկերը` քուրդ Դուանը, ով ուներ նկուղի բանալիները, 7 հոգուց բաղկացած խմբի հետ ատրճանակներով ներս է խուժում եւ առեւանգելով աղջիկներին` նրանց երկու ավտոմեքենաներով տեղափոխում քաղաք Դենեսլիի մի հյուրանոց, որտեղ աղջիկները անց են կացնում 4 օր եւ ընդունում հաճախորդներ, ապա` տեղափոխվում Անթալիա, եւ վերջապես` Պամուլակե, որտեղ էլ նրանց վաճառում են ոմն Վերսալի:

Մեկ օր հետո, գիշերով, օգտվելով այն հանգամանքից, որ հսկողություն չկա, Անահիտը վերցնում է իր անձնագիրը եւ դիմում փախուստի: Նա նստում է տաքսի, եւ ասում վարորդին առաջին պատահած հասցեն: Իսկ երբ հաշվիչի ցուցիչը մոտենում է այն գումարին, որը առկա էր իր մոտ, նա կանգնեցնում է մեքենան եւ հայտնվում մի խճուղու վրա, որով սլանում էին միայն մեծ բեռնատար ավտոմեքենաներ: Կանգ է առնում մի մեքենա, ուղեւորները` 3 հոգուց բաղկացած մի ընտանիք, առաջարկում են ուղեկցել Անահիտին: Նա ճանապարհին պատմում է իր գլխին եկածը, նրանք նրան օգնում են, տոմս են վերցնում եւ ուղարկում Հայաստան…
Այժմ Աննային շահործողները դատապարտված են, բայց ինչպես եւ մնացած մեր զրուցակիցներին, այնպես էլ այսօրվա մեր զրուցակցին դա ոչինչ չի տալիս, որովհետեւ ինչպես Աննան նշեց. «Միեւնույն է նրանք խլել են մեզանից մեր արժանապատվությունը, որը վերադարձնել, կամ փոխհատուցել հնարավոր չէ երբեք»:

Նոնա   Ադամյան