2016 թվականի ապրիլյան պատերազմի զոհը դարձած՝ Բագրատ Արթուրի Ալեքսանյանը կդառնար 23 տարեական.Photo

Մայրամուտ էր....
11.06.2018թ., այսօր 2016 թվականի ապրիլյան պատերազմի զոհը դարձած՝ Բագրատ Արթուրի Ալեքսանյանը կդառնար 23 տարեական: Նրա հարազատները, ընկերներն ու բարեկամները, Արցախյան ազատամարտի վետերանները, զոհված հերոսների մայրերը, բոլորով հավաքվել էինք ԵՌԱԲԼՈՒՐ Պանթեոնում, մեծարելու և երախտիքի խոսք ասելու հերոսի ծննդյան առթիվ: Մայրն արագ արագ քայլում էր, որ առաջինը հասներ և շնորհավորեր որդուն, հասավ և գլխիկոր կանգնեց, բոլոր խոսքերն ու մաղթանքները հոդս ցնդեցին: Բոլորս լուռ էինք, կարծես վախենում էինք խոսել և խանգարել մեր տղաների խաղաղ անդորրը: 
Խնկարկեցինք...
Այնուհետև բոլորս շարժվեցինք դեպի Քանաքեռ- Զեյթուն մշակույթի տուն, այնտեղ պետք է տեղի ունենար երկու երգի պրեմերա՝ մեկը որ գրվել էր հերոսի՝ Բագրատ Ալեքսանյանի բանաստեղծության խոսքերով՝ <<Մայրը>>, երաժշտությունն ու կատարումը երգահան-կատարող՝ Արսեն Համբարյանի և երկրորդը՝ <<Հերոս Բագրատ>>, խոսք և երաժշտությունն ու կատարումը Արման Կարապետյանի: Հույզերով լի երեկո էր՝ ասվեցի գեղեցիկ խոսքեր, եղան գեղեցիկ կատարումներ, բայց երեկոն լուռ ու հուզիչ էր՝ հերոսը մեզ էր նայում բեմի էկրանից:Այսօր մեզ նվերներով ճանապարհեց հերոսի մայրը՝ տիկին Նարինեն, հյուրերին նվիրելով որդու բանաստեղծությունների ժողովածուն՝ ՎԵՐԱԴԱՐՁ, որը տպագրվել էր հետմահու: Գրքում զետեղված տողերը,կարծես չուղարկված նամկաներ լինեն, որն ակամայից դառնում է բոլորիս սեփականությունը: Սիրով կներկայացնեմ դրանցից երկուսը՝ նվիրված մորն ու սահմանին կանգնած զինվորին:

Ահա հիմա նստած եմ մենակ,
Մտքերով արդեն ես տուն եմ հասել
Կողքիդ եմ, մամ ջան, ես միշտ մտքերով,
Քո որդին հիմա զինվոր է դարձել
Ու քեզնից հեռու կարոտով ապրում,
Բայց մի վշտանա ու մի լացիր դու,
Շուտով տուն կգամ, ջերմ կհամբուրեմ, 
Այս երկու տարին էլ կանցնի կգնա
Ու ՔՈ ԶԻՆՎՈՐ ՈՐԴԻՆ ԸՆԴՄԻՇՏ ՏՈՒՆ ԿԳԱ...

Գիշերվա կեսին իր զենքը ձեռքին
Զինվորը ցրտին կանգնած էէ պոստին...
Հանկարծ դիմացից մի լույս երևաց,
Ու մի ակնթարթում
Զինվորը գետնին հայտնվեց...
Հեռացավ կյանքից ևս մի զինվոր
Ում սպասում էին անհագ կարոտով,
Եվս մի զինվոր կյանքից հեռացավ,
Ում մոր աչքերը կարոտից կուլան...
Որդու հետ գալուն կարոտ կմնան...
Զինվորի կյանքն է, ավա՜ղ, այդպիսին, մազից է կախված՝
Դիքերում կանգնած, մահին կուրծք տված...

Լուսանկարները՝ Սուրեն Վուրգի:

Արշակ Դաբաղյանի անվան Մայր Մանե ՍՀԿ