Այսօր Հայաստանում ակուստիկայի կենտրոն փաստորեն չկա, և դեռ հարց է՝ ինչ է անելու Հայաստանի Հանրապետությունը առանց այդ կենտրոնի

Դեռ 2004 թվականին, երբ որ որպես փաստաբան իրավաբանական օգնություն էի ցույց տալիս «Գաֆեսճյան հիմնադրամ»-ին և Մատենադարանին, իմ ձեռքում հայտնվեց մի փաստաթույթ, որով ժամանակին ՀՀ Կառավարությունը  միամիտ, թե աշխատողների անտեղյակության արդյունքում,  չգիտես ինչու Մատենադարանից որոշ հողատարածք  տրամադրել  էր «Գաֆեսճյան հիմնադրամ»-ին: Ես իսկույն բանակցություններ վարեցի այն ժամանակ Մատենադարանաի տնօրեն Սեն Արևշատյանի և «Գաֆեսճյան հիմնադրամ»-ի ներկայացուցիչների հետ,  և ՀՀ Կառավարությունը առանց դատարանի ուղղեց իր սխալը և այդ հողատարածքը ետ վերադարձրեց Մատենադարանին: Եթե ետ չվերադարձվեր, ապա «Գաֆեսճյան հիմնադրամ»-ը այդ հողատարածքը նախատեսել էր օգտագործելու  որպես կանաչապատ տարածք, ծառեր ու ծաղիկներ  աճեցնելու նպատակով, որի տակ գտնվում է Մատենադարանի ամբողջ հարստությունը, պահուստային ֆոնդը, արխիվներն ու գրքերը: Եվ փաստորեն ջրելու հետևանքով Մատենադարանի ամբողջ գետնի տակ գտնվող արխիվը՝ հարստությունը կոչնչանար: Հետո մեզ բացատրեցին, որ պարզապես ՀՀ Կառավարությունում որոշում ընդունողները չեն իմացել այդ մասին և անտեղյակ են եղել...Պատկերացնում եք ինչ վնասներ կկրեր Հայաստանի Հանրապետությունը:

Բայց փաստորեն պատմությունը նորից նույնությամբ կրկնվել է: 2017 թվականի սեպտեմբերի 14-ին նախկին ՀՀ Կառավարությունը իր 1126-Ա որոշմամբ օտարել է Բագրատունյաց 2-րդ նրբանցք 23 հասցեում գտնվող 1253.5 քառ. մետր մակերեսով երեք հարկանի շենքը և 0.07966 հա հողամասը ՝ ընդամենը 1 սենյականոց բնակարանի գնով՝ 16.842.475 դրամով այն պարագայում, որ տվյալ անշարժ գույքի կադաստրային արժեքը ըստ կադաստրային գործի տվյալների կազմել է 54.165.173 դրամ:

«Ակուստիկայի հանրապետական գիտական կենտրոնի» ղեկավարը 2017թ. հոկտեմբերին դատի տվեց Կառավարությանը՝ որոշումն անվավեր ճանաչելու պահանջով: Փորձ արվեց պահպանել տարածաշրջանի բացառիկ կենտրոնը, այդ իսկ պատճառով  դիմեցինք ՀՀ կառավարությանը, կրթության եւ գիտության նախարարությանը, անգամ երկրի նախագահին: Տարիների ընթացքում ձեռք բերված մեծարժեք սարքավորումները, «հույժ գաղտնի» փաստաթղթերը, ավաղ, շինարարության ժամանակ տեղափոխվեցին, ցրիվ եկան շինաղբի մեջ:Խնդիրը կայանում է նրանում, որ «Ակուստիկայի հանրապետական գիտական կենտրոնը», որն  ունի հույժ ստրատեգիական նշանակություն  չէր կարելի այն հենց այնպես վաճառել,  կամ ոչնչացնել:

Ընկերության գիտատեխնիկական եւ փորձարարական բազան 1977թվականից միակն էր տարածաշրջանում, որը  հայտնի է իր հագեցվածությամբ գիտատեխնիկական միջոցներով: Կենտրոնի հակաարձագանքային գերխլացված խցիկում (սեփական հեղինակային մշակում), իրականացվում էին ակուստիկ գործոնի քանակական եւ որակական հատկանիշների ճշգրիտ մոդելավորումը եւ վերարտադրումը: Քանի որ շենքում գտնվել են պետական հույժ գաղտնի փաստաթղթեր,  Աշոտ Առաքելյանը հետո զանգահարել է Ազգային Անվտանգության ծառայություն, որտեղից եկել են երեք աշխատակից եւ առողջապահության նախարարության ներկայացուցչի հետ միասին,  բրեզենտե տոպրակով տարել են գետնին թափթված «հույժ գաղտնի» պետական գաղտնիք պարունակող և նշանակություն ունեցող փաստաթղթերը:

ՀՀ նախկին Կառավարությունը փաստորեն այդ շենքը վաճառել է մի ձեռներեցի, որը հիմնահատակ քանդել է  շենքը: Այսօր Հայաստանում ակուստիկայի կենտրոն փաստորեն չկա,  և դեռ հարց է որ արդեն ինչ է անելու Հայաստանի Հանրապետությունը առանց այդ կենտրոնի: Ես կարծում եմ, որ եթե կառավարությունը տեղյակ պահեր Աշոտ Առաքելյանին եւ հիմնարկի աշխատողներին, որ ցանկանում է գույքը վաճառել եւ դա չաներ գաղտնի, ապա հաստատ կողմերի միջեւ տեղի կունենային բանակցություններ եւ միգուցե հիմնարկին այլ շենք տրամադրեին եւ աշխատակիցներն էլ չէին մնա գործազուրկ: Եվ հետո զարմանալի էր, որ հեղափոխությունից հետո էլ հարցը մնաց առկախված:

ՀՀ Կառավարության, Քաղաքապետարանի և Պետ. գույքի Կառավարման վարչության ներկայացուցիչները պաշտպանելով նախկին ՀՀ Կառավարության գործելավոճը խնդրեցին հայցը մերժել:

 Ի դեպ, հավելենք, որ վերոնշյալ վարչական գործի հանգուցալուծումը՝ վերջնական վճիռը, կհրապարակվի 2018 թվականի նոյեմբերի 9-ին: Հուսանք, որ Պատկան կառույցները, մինչ ամսի 9-ը համապատասխան հետեւություններ կանեն…

Փաստաբան Լիանա Բալյան