Ընկերոջ՝ Հայկի հետ կենդանի վահան է դարձել և փրկել մյուս ընկերոջ՝ Աբիգի կյանքը. 20-ամյա հերոս Մխիթար Գալեյանի հերոսական ուղղին ու չապրած երազանքները. Iravunk.com

Արցախյան մերօրյա ազատամարտի հայ հերոսների սխրանքները չպետք է մնան անցյալի էջերում. նրանք երիտասարդ սերնդի սեփականությունը պետք դառնան եւ մենք բոլորս պարտավոր ենք անուն առ անուն հիշել նրանց:

Այսօրվա ՄԵՐ ՀԵՐՈՍԸ հանուն հայրենիքի կյանքը զոհած ՄԽԻԹԱՐ ԳԱԼԵՅԱՆՆ է: 20-ամյա հերոսը ընկերոջ՝ Հայկի հետ կենդանի վահան է դարձել և փրկել մյուս ընկերոջ՝ Աբիգի կյանքը: Մխիթարը ծնվել է 2000թ.-ի օգոստոսի 17-ին քաղաք Երևանում: Ծառայության ավարտին մնացել էր 3.5 ամիս:

Մխիթարի հերոսական ուղղու, նրա մանկության, նպատակների, վերջին զրույցի մասին զրուցել ենք հերոսածին մայրիկի՝ լուսավոր, անսահման բարի ԱՍՏՂԻԿ ԳԱԼԵՅԱՆԻ հետ:

<<Մխիթարս ծառայում էր Արցախի հանրապետության Հադրութ քաղաքի զորամասում։ Պատերազմը սկսվելու ժամանակ մեզ մնացել էր 3,5 ամիս: Ծառայում էր 2-րդ գումարտակ 6-րդ վաշտում>>,-այսպես սկսվեց մեր զրույցը հերոսի մայրիկի հետ:

Սեպտեմբերի 27-ին առավոտյան լուրը լսելուն պես տիկին Աստղիկը  անդադար զանգում էր որդուն, իր կյանքին, բայց չէր պատատխանում.

-Հետո զանգ տվեց, հարցնում էի թե որտեղ է, միշտ ասում էր պոլկում կյանքս(-այդպես էր դիմում հերոսը մայրիկին)։ Դե իհարկե չէի հավատում, զգում էի, որ դիրքերում է։ Հետո կապը կորավ,մեծ դժվադությամբ էր զանգում, ես հեռախոսս վայր չէի դնում ձեռքիցս։ Միշտ ասում էր, որ ամեն ինչ լավա մամ ջան։ Ես չէի էլ պատկերացնում, որ որդիս թեժ կռվի մեջ էր։ Վերջին անգամ խոսել ենք հոկտեմբերի 1-ին։ Հենց այդ օրն էլ մեզ համար դարձավ վերջինը։

Ամեն զանգելուց հարցնում էր կյանքս ոնց ես, այդ օրը նույնպես, ասում էի մենք լավ ենք, երբ ձայնդ ենք լսում։ Ասում էր ես լավ եմ,ոչ մի օր չի տրտնջացել։ Շատ մեծ ցավով հայտնեց իր հրամանատար Ալբերտ Խաչատրյանի մահվան լուրը, մենք էլ տխրեցինք, Մխիթարս շատ էր սիրում նրան։ Վերջին օրը ասել եմ արևս խնդրում եմ զգույշ, հերոսություն չանես, դու ինձ ողջ ես պետք։ Ասեց հա մամ ջան «սաղ տոչնիյա»։ Ցավոք ոչինչ էլ «տոչնի»չեղավ։

Տիկին Աստղիկը հիշում է, թե աշխույժ, կյանքով լեցուն մանուկ էր ապագա հերոսը.

- Շատ շարժուն երեխա էր Մխիթարս, դեռ փոքրուց, քնել բառ չկար։ Քայլում էր կահույքի վրայով, խաղահրապարակում միշտ պտտաձողի վրա էր, դա էլ նպաստեց, որ տարա գիմնաստիկայի, հետո լող, ըմբշամարտ, դյուդո։ Երազում էր լավ ընտանիք կազմելու մասին, դե իհարկե ուսումը ավարտեր, աշխատանքի անցներ։ Բայց գերնպատակը լավ ընտանիք ունենալն էր։

Թե ինչ սխրանքներ է իրականացրել ռազմի դաշտում մերօրյա հերոսը դեռ կլսենք իր ընկերներից, բայց մինչ այդ տիկին Աստղիկին որոշ մանրամասներ են պատմել հերոսի ընկերները, որոնք հրաշքով ողջ են մնացել.

- 6-րդ վաշտի 60 հոգուց կռվել են 10 հոգի, որոնց մեջ էր Մխիթարս, Հայկս, Աբս, Գոռս, մյուսներին չեմ ճանաչել։ Ընկերների պատմելով մի րոպե անգամ չի վախեցել, մարտերը թեժ են եղել։ Աբիկը պատմում էր, որ Մխիթարը միշտ իրեն առաջ էր գցում, կրակում էր ինչ զինատեսակներից ասես, շարքից հանել է զին տեխնիկա և հարյուրից ավել ազերիների է ոչնչացրել։ Նա գոռում էր տղեք չվախենաք, լավա լինելու։ Մխիթարս մարտի դաշտից հանել է իր վիրավոր և զոհված ընկերներին, նրա ձեռքերի վրա է զոհվել սիրելի հրամանատար Ալբերտ Խաչատրյանը։ Իր վիրավոր ընկերոջը Աբիկի վրա աղոթք է անում ճակատը համբուրում ու ասում. <<Աբ դու գնա ես կգամ>>։ Աբիկը պատմում է, որ Մխիթարս լույսը բացվում էր ասում էր Տեր Աստված շնորհակալ եմ, մութն ընկնում էր ասում էր խաղաղ գիշեր:

Զրույցը՝ ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ

Iravunk.com