Շրջափակումից դուրս գալու պլան էր մշակել, ութ ժամ քայլել են, որ հաց ու ջուր գտնեն. Մերօրյա հերոս լույս տղայի՝ Հայկ Սահակյանի 19 ակնթարթները ու սխրանքի ուղղին

«Իրավունք» թերթը շարունակում է «ՀԵՐՈՍԸ ՄԵՐ ԲԱԿԻՑ» խորագրով շարքը, որտեղ ներկայացնում ենք մերօրյա անմահացած ՀԵՐՈՍՆԵՐԻՆ` նրանց կիսատ թողած երազանքները, սխրանքի ուղղին եւ վերջին զրույցը: Այսօրվա մեր ՀԵՐՈՍԸ 19-ԱՄՅԱ ՀԱՅԿ ՍԱՀԱԿՅԱՆՆ է; 

Հայկն ու իր զինակից ընկերը՝ Մխիթարը, կենդանի վահան են դարձել մյուս ընկերոջ համար՝ փրկելով նրա կյանքը։

Մերօրյա հերոսի կիսատ թողած երազանքների, նրա մանկության եւ վերջին զրույցի մասին զրուցել ենք հերոսածին մայրիկի Աստղիկ Հովհաննիսյանի հետ:

-Տիկին Աստղիկ, ուզում եմ վերհիշենք Ձեր որդու, այսօր հայ ազգի հերոս դարձած Հայկի մանկությունը, ինչպիսի ՞ մանուկ էր մեր հերոսը:

-Հայկս ձյան նման սպիտակ, շաաատ բաց գույնի մազերով, կարելի է ասել մազերը չէին երևում, թմփլիկ, ժպտերեսիկ ու շաաաաատ խելոք ձագուկ էր։ Եթե չհաշվեմ, որ յոթ ամսեկանում վիրահատությունից հետո կլինիկական մահ է տարել: Եթե խիղճս կորցնեի չկերակրեի՝ չէր էլ պահանջի: Առաջին բառը հենց էդ դեպքից հետո պապիկն, ով հետո արդեն իր համար ամենա-ամենա պապիկն էր։

Հայկս, հաճախել է ակրոբատիկայի, խաղացել ԽՄՕՄ ի բակետբոլի մանկապատանեկան թիմում: Ավարտել է Ս. Ջրբաշյանի անվ ջութակի բաժինը, այնուհետև կոնտրաբասի բաժինը: Նվագել է արկեատրում: Գերազանց տիրապետել է անգլերենին և ռուսերենին, արտակարգ տիրապետում էր Չինական բժշկության կետային բուժմանը (ակուպունկտուրային) 2000ից ավել կետեր։ Չկար Երեւանում մի շրջան որտեղ չունենար ընկերներ։ Սովորել է Գյուղատնտեսական Ակադեմիայում։

-Տիկին Աստղիկ, ի ՞նչ երազանքներ ուներ մեր հերոսը:

-Երազում էր դառնալ ճարտարապետ, կազմել էր իր բիզնես պլանը, բայց ամենակարևորը գիշեր ցերեկ լսում էր ֆիզիկների , մաթեմաթիկների, քիմիկների, երազում էր ստեղծել ժամանակի մեքենա։ Ստեղծել էր մի նյութ, որը քսելով մաշկին չէր թողնում ջրի թափանցումը մաշկ` ջուրը կուտակվում էր քսուկի մակերևույթին և մնում իր նախնական ծավալով։ Ստեղծել էր այբուբեն իր հնչյունաբանությամբ ՀԱՅԿՍ:

-Տիկին Աստղիկ, ե՞րբ եք վերջին անգամ զրուցել մեր հերոսի հետ:

-Վերջին անգամ խոսել է ամուսինս հոկտեմբերի 1-ին, ժամը 11-ի կողմերը: Հորը խնդրել էր, որ եթե կարող է ծխախոտ ուղարկի, հետո ասել էր, թե դե լավ էնտեղից կճարի: Ոչ մի խոսք պատերազմից: Ասում էր ինքը շաաաատ ապահով տեղում է, ասում էր գրիլ ու խորոված է պատվիրել պառկած սպասում է, որ բերեն ուտի: Միայն ամսի 30- ին զանգել է հայրիկիս, թե Թագավորս Գևիս չթողնես ոտքը մտցնի ստեղ ինքը երեխա պիտի ունենա։ Պատերազմի ընթացքում ընկերներին էլ չի ասել որ կռվում է, միայն ասել էր, որ  ինքը էնտեղ է, որ տղերքը լավ լինեն և որ անպայման կրթվեն ու հասնեն իրենց նպատակներին:

-Պատերազմի ընթացքում Ձեր խոսակցություններից կա մի բան, որը առավել քան տպավորվել է Ձեր մեջ, ինչ-որ հրաժեշտի հնչերանգ նկատելի եղե՞լ է պատերազմի ողջ ընթացքում:

-28- ի գիշերը խոսեցի, շաատ ցած էր խոսում, վախեցա հարցնել՝ վիրավոր ես: Հարցրեցի հոգնած ես բալես, ասեց հա մամ: Ես էլ, թե քնի հանգստացի։ Դու մի ասա տղաս շրջափակման մեջ էր, որից դուրս գալու պլան էր մշակել ու մի քանի ընկերներով 8ժ քայլել են, որ հաց ու ջուր բերեն:

Բայց հիմա ինձ ամենամեղավորն եմ զգում էդ ընթացքում ինչքան որ խոսել եմ այլ տղաների անուն ազգանուն եմ տվել ու հարցրել բալես Հադրութում են ծառայում տեղյակ ես, թե ոնց են: Գոնե մի քանի բառ ավել խոսեի իր հետ, իր մասին:

Չգիտեմ մեղքի զգացողությունից ես և ամուսինս քայքայվում ենք: Ամուսինս Հադրութի վիրավորներին էր տեղափոխում Հայաստան հիվանդանոցներ, բայց մեր տղային ոչիչով չկարողացանք օգնել:

Զրույցը՝ ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ