18-20 տարեկան տղերքով շատ ուժեղ ենք եղել, պահել ենք, ինչքան կարողացել ենք,կռվել ենք չխնայելով սեփական կյանքը. Մերօրյա հերոս Նարեկ Սիրունյանի սխրանքի ուղղին

Ինչպես բոլոր, այնպես էլ արցախյան վերջին պատերազմի թողած վերքերը երբեք էլ չեն  սպիանալու, ինչպես որ երբեք հետ չեն գալու այն հերոսները, ովքեր ընկել են մարտի դաշտում` հանուն հայրենիքի: Սակայն նրանց շարքերում կռվել և շարունակում են ապրել մահին ու թուրքին հաղթած մերօրյա հերոսները, ովքեր կերտում են մեր նորօրյա պատմությունը: 
Հերոսները միայն նրանք չեն, ովքեր հերոսի կոչում ունեն, այլ հերոս են, ըստ իրենց արածի, իրենց ոգով: Եթե մեր հերոսներից շատերի արարքները հայտնի են, շատերի գործն ու անունները մնացել են ստվերում, այդ մասին գիտեն իրենք, հարազատները, ընկերները, եւ վերջ: Դա ճիշտ չէ: 

Առավել եւս, որ թեեւ շատերը մեր կողքին են, հազարավորներն էլ հերոսաբար տվեցին իրենց կյանքը, էլ ավելի շատերը` առողջությունը:
Այսպիսով, ովքեր են դեռ անհայտ հերոսները, որոնք ապրում են մեր կողքին, մեր շենքում, փողոցում, բնակավայրում. ով է «ՀԵՐՈՍԸ ՄԵՐ ԲԱԿԻՑ»: «Իրավունքը» սիրով շարունակում է ներկայացնել ամեն մեկիս տանը, հարեւանությամբ, բակում ու փողոցում բնակվող հերոսներին, նրանց սխրանքի ուղղին:

Այսօրվա մեր ՀԵՐՈՍԸ 19-ամյա ՆԱՐԵԿ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆՆ Է, ով անողոք պայքար է մղել թշնամու դեմ, ծանր վիրավորվել, ապա վիրավոր վիճակում գերի ընկել: 

Ի՞նչ դաժանությունների միջով է անցել մերօրյա հերոսը, որն՞ էր ըստ ականատեսի՝ պատերազմի նման ելքի պատճառը, ինչն է հերոսին ուժ ու հույս տվել ամիսներ շարունակ, որ մի օր անպայման հայրենիք է վերադառնալու, այս եւ այլ հարցերի շուրջ էլ զրուցել ենք ՆԱՐԵԿ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆԻ հետ:

-Նարեկ, քանի՞ ամսվա ծառայող էիր, երբ վրա հասավ չարաբաստիկ սեպտեմբերի 27-ը:

-Սեպտեմբերի քսանվեցին եղել եմ հերթապահ ԿՊՊ-ում: Քսանյոթին, ժամը վանց քառասունի կողմերը, լսեցինք անօդաչուների ձայներ: Բայց, քանի որ ընդամենը մեկ ամսվա ծառայող էլ չէի այդ ձայներին առանձնապես ծանոթչէինք: Յոթին տաս պակաս առաջին անօդաչու սարքը ընկավ զորամասի տարածքում, ու հենց այդ անօդաչու սարքի ընկնելով մեկնարկեց պատերազմը:

-Ո՞ր զորմասում էիր ծառայում:

-Ես ծառայել եմ Ջաբրաիլի զորմասում:

-Ասում են, որ առաջինը հենց Ջաբրաիլն ընկավ: Կպատմես, թեի ՞նչ էր կատարվում այդ օրերին, ասում են, որ ուժերն անհավասար էին եւ դա էր պատճառը, որ մենք չկարողացանք դիմակայել:

-Պատերազմի դաշտում միշտ էլ այդպես էլինում՝ մեկը ուժեղ, մյուսը թույլ: Բայց մենք մեր ունեցածով, մեր զորքով, 18-20 տարեկան տղերքով շատ ուժեղ ենք եղել, մենք պահել ենք, ինչքան կարողացել ենք, մենք կռվել ենք չխնայելով սեփական կյանքը: Լիքը ուժեղ հերոս տղաներ ընկել են հանուն հողի, հանուն հայրենիքի: Մենք կռվել ենք նրանով ինչ ունեցել ենք, իրենք ավելի հզոր զինտեխնիկայով էին կռվում, բայց մենք չէինք ընկրկում: Պարզապես պետք է հասկանալ, որ մենք ոչ անմահ էինք, ոչ էլ, որ ընկնեինք կարող էինք վեր բարձրանալ: Դրամ համար մեծ՝ շատ մեծ զոհերի գնով հանձնեցինք Ջաբրաիլը: Ուժի զոռով թշնամին վերցրեց մեր հողերը:

-Ինչպիսին՞ն էր Նարեկը պատերազմից առաջ ու պատերազմից հետո:

-Պատերազմից առաջ ու պատերազմից հետո Նարեկի մոտ ընդամենը մի քանի բան է փոխվել: Սկսել եմ արժեւորել կյանքը, վարկյանները, րոպեները: Մինչեւ ծառայության մեկնելը միշտ մտածում էի, թե ինչու են զոհվելուց հետո միայն մարդկանց հերոսացնում, իսկ կենդանի հերոսներին մոռանում: Միշտ մտածել եմ,  եթե Աստված չանի էլի պատերազմ լինի այնպես անենք, որ ողջ մնացած տղաներին էլ հերոս դարձնենք: Ոնց որ ապրիլյան պատերազմի շատ տղերք այսօր ողջ են, բայց մենք իրենց մասին եղյակ չենք: Նույնը այս պատերազմում, շատ տղաներ պատմություն են կերտել, ողջ են մնացել, բայց մենք չգիտենք, որ իրենք հերոս են: Ծառայությունից հետո կյանքին ավելի լիարժեք եմ նայում:

-Ռազմի դաշտից կհիշե՞ս մի դրվագ, որը առավել քան տպավորվել է քո մեջ: 

-Պատերազմի դաշտից ամենատպավորիչ, ամենացավոտ դեպքերից մեկը այն է, որ մեր զինակից ընկերներից մեկին, ով ծանր վիրավորվել էր՝ շատ երկար, մոտավորապես 15-17կիլոմետր տեղափոխեցինք ձեռքերի վրա, բայց առավոտյան իմացանք, որ ինքը ճանապարհին, մինչեւ հոսպիտալ հասնելը զոհվել է: Չեք պատկերացնում, ծառայակցիս կյանքիս գնով փորձեցի օգնել, բայց չկարողացա, դրանից ծանր զգացմունք չի կարող լինել:

-Նարեկ, եր՞բ գերեւավարվեցիր:

-Հոկտեմբերի 9-ն էր, Հադրութում ծանր վիրավորվել եմ: 43 օր թաքնվել ենք Հադրութի Վանք գյուղում, արդեն նոյեմբերի 21-ին մեզ գերի են վերցրել, երբ պատերազմն այլեւս ավարտված էր:

-Ասում են, որ ժամկետային զինծառայողներին ավելի լավ են վերաբերում այնտեղ, քան, օրինակ, կամավորներին:

-Անկեղծ ասած ինձ հետ կապված, փառք Աստծո, ամեն ինչ նորմալ էր, ես ծանր վիրավոր էի: Ես չեմ կարող պատասխանել հարցին, թե ինչպես են վերաբերել ՄՈԲ-ի կամ կամավոր տղաների հետ, քանի որ անձամբ չեմ շփվել, չեմ տեսել:

Շարունակությունը՝Iravunk.com-ում: 

Զրույցը՝ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ