Իրավիճակի այլ լուծում չտեսնելով որդիս կայացնում է իր կյանքի վերջին որոշումը՝ քաշում է նռնակի օղը եւ շատ թանկ գին վճարելով կանգում պահում Մարտակերտը. Մերօրյա հերոս Վահագն Հովակիմյանի սխրանքի ուղղին.Iravunk.com

Արցախյան երկրորդ պատերազմի մեր հերոսներից շատերի արարքները հայտնի են, բայց շատերի գործն ու անունները մնացել են ստվերում: Այդ մասին գիտեն իրենք` հարազատները, ընկերները, եւ վերջ: Դա ճիշտ չէ: Առավել եւս, որ թեեւ շատերը մեր կողքին են, հազարավորներն էլ հերոսաբար տվեցին իրենց կյանքը, էլ ավելի շատերը` առողջությունը: 

«Հերոսը մեր բակից» խորագրի ներքո շարունակում ենք ներկայացնել հերոսների պատմությունները, որոնք ապրել են մեր կողքին, մեր շենքում, փողոցում, բնակավայրում եւ անմահացել հանուն բոլորիս: Այսօրվա մեր հերոս ՎԱՀԱԳՆ ՀՐԱՉՅԱԻ ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆՆ Է:  Մերօրյա հերոսը ծնվել է 2000 թվականի հուլիսի 22-ին Սիսիան քաղաքում:

Հերոսի մայրիկը՝ հերոսածին տիկին Անժելան հիշում է, թե ինչ ոգեւորությամբ էր որդին մեկնում ծառայության.

-2019 թ –ի հուլիսի 30 ին է զորակոչվել որդիս բանակ և դարձել հայ զինվոր, Հայոց բանակի փառապանծ զինվոր, Մատաղիսի արժանի զինվոր: Մեծ արժանապատվությամբ ու պատվով էր կրում զինվորական համազեստը և գտնում էր ,որ համազգոստ կրող զինվորը պետք է դիրք պահի։ Ծառայության ընթացքում աչքի է ընկել իր ռազմական գիտելիքներով ու զարմանալի համարձակությամբ, հայրենասերի վառ կերպարը նրան առաջ է մղել ՝ չէր վախենում ոչ մի փորձությունից: Հրամանատարությունը, նկատելով նրա արժանիքները, նշանակել է հրետանու –նշանառու, 2020 -ի հուլիսին Ստեփանակերտում սերժանտական դասընթացների մասնակցելով Վահագը ստացել է կրտսեր սերժանտի կոչում, նշանակավել դիրքի ավագ: Ջալալ Հարությունյանի բոլոր ռազմական հրամանները կատարել է անշեղորեն՝ արժանանալով վերջինիս քաջալերող ու խրախուսող խոսքերին:

Լինենով իր գործի գիտակը,քաջ տիրապետելով զենքի բոլոր գաղտնիքներին ,եղել է պահանջված նշանառու ում տեղափոխել են դիրքից դիրք ։ Վահագնը պատերազմի ընթացքում առաջին իսկ օրից եղել է առաջնագծի ամենաթեժ հատվածներից մեկում՝ Մատաղիս-Թալիշ հատվածի դիրքերում։ Անձնուրաց պաշտպանել է իրեն վստահված դիրքերը։ Սպետեմբերի 29-31-ին Վահագնի հրաձգային վաշտը ընկնում է շրջափակման մեջ։ Վահագնը և իր հրամանատարը 2 օր մնալով միայնակ՝ ապահովում են ծառայակից ընկերների անվտանգ նահաջը՝ հետ շպրտելով թշնամու 200 հոգանոց խմբի գրոհը։ Այդպիսով շրջափակումից դուրս են բերում մի ամբողջ վաշտ։

Որդեկորույս մայրը պատմում է.

-Որդիս առանձնանում էր հատուկ անվախությամբ և քաջությամբ։ Հատուկ սեր ուներ զենքերի նկատմամբ ,և այդ սերը պատերազմի ընթացքում վերածվեց կախվածությամբ ՝կրակել և ոչնչացնել թշանամուն, կրակել մինչև վերջին փամփուշտ, մինչև վերջին արկ։ Վահագնը կատարած սխրանքի համար, պարգևատրվել է ԱՀ նախագահի <<Մարտական խաչ 2-րդ աստիճանի>> շքանշանով և ԱՀ նախագահի <<Մարտական ծառայություն>> արիության համար մեդալով, ցավոք՝ հետմահու։

Մեդալը մեզ հանձնել է Արցախի պաշտպանության բանակի գեներալ պարոն Բալայանը։ Հրամանատարական կազմը նկատելով Վահագնի կատարած հերոսական քայլերը ,որոշում են կայացրել անմիջապես մարտի ժամանակ շնորհել լետենանտի կոչում։ Բայց ավելի կարևորելով մարտական իրավճակը ,հերոսը հրաժարվել է պարգևատրումներից ,ավելի կարևորել հայերնիքի պաշտպանությունը՝գործով ցույց տվել իր նվիրվածությունը։ Վահագնը , կորցնելով հրամանատարներին, այլ ելք չունենալով, ինքն է ստանձնել հրամանատարի պարտականությունները և անմիջապես ստացել մարտական առաջադրանք՝ պաշտպանել Մարտակերտի կարևոր բարձունքը: Հոկտեմբերի 13 –ին Վահագնը մարտնչում էր, չհանձնվելու վեհ գաղափարը որդեգրած ՝ պայքարել է մինչև վերջ: Ծանր կորուստներ կրելով՝ ստացել է նահանջի հրաման….բայց որդիս չնահանաջեց. փրկեց ընկերներին՝ ոչնչացնելով թշնամու լուրջ ռազմական տեխնիկան, նահանջի ճանապարհ է բացել ընկերների համար, ասելով․ <<Դուք ացեք ,ես կպահեմ։ Բա ով պետք ա պահի>>։  Այսպիսով ապահովել ընկերների ապահով նահանջը և մտադրություն է ունեցել մարտի դաշտից դուրս բերել զոհված ընկերների մարմինները։ Դիրքում օգտագործելով բոլոր զենքերը ՝մեկը վերցնելով ,մյուսը դնելով ,կրակել է մինչև վերջին փամփուշտ։ Հերթական արկի պայթյունը կանգնեցրեց նրան համառ մարտը ՝ծանր վիրավորվեց ոտքերից։

մանրամասները՝Iravunk.com-ում:

Զրույցը՝ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ