Լեգենդար Դիպուկահար, «Չղջիկ» Ջոկատի Հրամանատար, Հերոս Դավիթ Խաչատրյանը հետմահու արժանացավ «Առյուծ Ֆիդայի» մեդալի՝ Արցախի Հանրապետության Անվտանգության Խորհրդի կողմից

ԿՅԱՆՔ  ՈՒ ԿՌԻՎ

Տղերքը չկան...Տղերքն ավելի բարձրում մնացին…

Մեր խաղաղ կյանքի համար
Պայքարում համառ,
Զենքդ չես դրել դու վայր:
Հայ զինվոր, քաջ եղբայր
Չհասցրիր դառնալ դու հայր,
Բայց անունդ է մնալու
Քեզ սերունդներն են հիշելու,
Հայ զինվոր մեր լեռ ու պաշտպան :

Չարաբաստիկ սեպետմբերի 27, որ ՍԵՒ ՏԱՌԵՐՈՎ ԳՐՎԵՑ մեր սրտերում, ու պատմության էջերում:
Քանի չապրած գարուններ, քանի չիրականացված երազանքեր անավարտ մնացին…
Չամոքվող ցավ, որ մեզ ուղեկցելու է հավերժ: ԱՆՈՒՆՆԵՐ, ԱՌՅՈՒԾ ՏՂԵՐՔ, որ ապրեցնելու են ՀԱՅԻՆ ՈՒ ՍԵՐՈՒՆԴՆԵՐԻՆ ՀԱՎԵՏ:
Այսօր մեզանից շատերն են իրենց քայլերն ուղղել դեպի Եռաբլուր՝ հարգանքի տուրք մատուցելու և խնկարկելու Արցախյան պատերազմում ընկած մեր Հերոս Տղերքի հիշատակին:

Եռաբլուր Պանթեոնում, ուր ննջում են ՀԱՎԵՐԺԱԿԱՆ ՄԵՐ ՀԵՐՈՍՆԵՐԸ. կողք-կողքի. այսօր առավել քան մարդաշատ էր…

ՀԵՐՈՍ ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ Շիրիմի մոտ նույնպես, բազմաթիվ մարդիկ էին  հավաքվել.Հերոսին այցի էին եկել Ծնողները, հարազատները, ընկերները, տարբեր մարդիկ՝ծանոթ ու անծանոթ… ներկայացուցիչներ՝Արցախի Հանրապետությունից, եւ Զինված ուժերից, ինչպես նաեւ Հասարակական Կազմակերպությունների մի շարք ներկայացուցիչներ, Նվիրյալներ, ովքեր գնահատում եւ արժեվորում են  ՀԵՐՈՍԱԿԱՆ ՄԵՐ ՏՂԱՆԵՐԻ ՍԽՐԱՆՔԸ, ԱՆՁՆՈՒՐԱՑՈՒԹՅՈՒՆՆ ՈՒ ԱՐԻՈՒԹՅՈՒՆԸ:
Հերոս Դավիթ Խաչատրյանի  Շիրիմին այսօր այցի էին եկել նաեւ նրանք, ովքեր ռազմի դաշտում՝մարտական գործողությունների կիզակետում. միանգամից նկատել, սիրել ու արժեվորել էին մեր ԽԻԶԱԽ ԴԱՎԻԹԻՆ, ՄԵՐ ԱՆԿՈՏՐՈՒՄ ՀԵՐՈՍԻՆ ՈՒ ՀԱՅՈՐԴՈՒՆ, ով այս պատերազմում չխնայեց ամենաթանկը՝իր ԿՅԱՆՔԸ…

Ու ինչպես մեզ հետ զրույցում նկատեց կամավորական Գրիգորի Գրիգորյանը.

-Ռազմի դաշտում մեր Դավիթը նկատվեց միանգամից.նա լուսավոր տղա էր, շատ կամային ու ուժեղ տեսակ էր, քաջ ու անկոտրում էր…առաջ գնացող ու ետ չնայող տեսակ էր… Ամենաբարդ իրավիճակում անգամ՝միշտ ժպիտը դեմքին էր.իր տարիքի համեմատ շատ կազմակերպված էր, շատ խիզախ էր ու պատրաստված: Քաջ գիտակցում էր, թե ինքը որտեղ է գտնվում ու ինչ բարդ իրավիճակում…ու ինչն էր հետաքրքիր, որ գիտակցված ամենավտանգավոր տեղերում էր մեր Դավիթը հայտնվում: Ռազմի դաշտում, մարտական գործողություններ իրականացնելիս հայտնվում ու անհետանում էր այնպես, որ մենք չէինք էլ նկատում, ու հասկանում թե ինչ է կատարվում…

Կարող է հայտնվեր՝ինչ-որ բան խոսեինք. ինչ-ինչ ճշտումներ աներ, ու հետո նորից մեկ էլ կտեսնեինք՝ որ վտանգավոր մի տեղում է…ԳՆԱՑ...

Ինքը շատ լավ հասկանում էր, ինչ պետք է աներ, իրեն ասել պետք չէր… Իսկ որպես մարդ, մեր եղբայր  Դավիթը նվիրվող, խիզախ ու մարդասեր տեսակ էր: Դավիթի մեջ աստղ կար. բոլորը նրան սիրում էին, բոլորը…

Ռազմի դաշտում՝ Զենքը Դավիթի համար դարձել էր իր շարունակությունը. փաղաքշանքով էր վերաբերվում զենքին, նույնիսկ զենքին անուն էր դրել… Հետը խոսում էր.ոնց որ մարդու հետ խոսար. հետո հասկացանք, էդ ամենի իմաստը…

Իսկ թե ի՞նչ պայմաններում էին ծանոթացել Հերոս Դավիթ Խաչատրյանն ու Կամավոր Գրիգոր Գրիգորյանը, եւ թե առաջին հայացքից ինչպես էր Դավիթը տպավորվել Կամավորի սրտում, Գ. Գրիգորյանը մեզ հետ զրույցում պատմեց հանդիպման մանրամասները, հիշելով որ Դավիթին տեսնելիս միանգամից զարմանքն է ապրել, թե ինչ հմտությամբ է Դավիթն իր ձեռքում պահում  զենքն ու ինչ վճռականությամբ է կանգնում մարտի դաշտում՝ հաստատակամությամ, որ իրենց հաղթել չի լինի. քանի որ գնալու են «На Смерть».

Ու ցավոք, այդպես էլ եղավ. Հերոս Դավիթ Խաչատրյանը ռազմի դաշտում կռվեց արիաբար, անձնուրաց ու խիզախ կռիվ տվեց թշնամու դեմ հանդիման.ասեց ու գնաց «На Смерть».

Եւ պատահական չէր, որ այսօր Եռաբլուրում ԼԵԳԵՆԴԱՐ ԴԻՊՈՒԿԱՀԱՐ, «ՉՂՋԻԿ» ՋՈԿԱՏԻ ՀՐԱՄԱՆԱՏԱՐ ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ ՀԵՏՄԱՀՈՒ ԱՐԺԱՆԱՑԱՎ «ԱՌՅՈՒԾ ՖԻԴԱՅԻ» ՄԵԴԱԼԻ՝ ԱՐՑԱԽԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՎՏԱՆԳՈՒԹՅԱՆ ԽՈՐՀՐԴԻ ԿՈՂՄԻՑ:

Իսկ ՄԵԴԱԼԸ, ՀԵՐՈՍԻ ՄԱՅՐԻԿԻՆ` ՆԱԻՐԱ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻՆ ՀԱՆՁՆՎԵՑ ԱՀ-ի ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉՆԵՐԻ ԿՈՂՄԻՑ,  ԴԱՎԻԹ  ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ՝  ԱՐՑԱԽՅԱՆ 44-ՕՐՅԱ ՊԱՏԵՐԱԶՄՈՒՄ ՑՈՒՑԱԲԵՐԱԾ ՀԱՅՐԵՆԱՆՎԵՐ ԳՈՐԾՈՒՆԵՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱՐ:

Իսկ ահա Հերոսածին Մոր ձեռքից՝ կամավորական Գրիգորի Գրիգորյանը ստացավ Մարտական Ծառայության մեդալ՝ Արցախի Հանարապետության նախագահ Արայիկ Հարությունյանի կողմից՝ Հայրենիքի պաշտպանության գործում ներդրած ավանդի եւ մարտական գործողությունների ընթացքում ցուցաբերած արիության ու խիզախության համար:

Եռաբլուրն ինչպես միշտ.  այսօր էլ մռայլ էր,  ու ճչում էր ցավից.իսկ Հերոսածին Մայրը՝ Նաիրա Խաչատրյանը արցունքները կոկորդում խեղդելով, ամենուր շարունակում էր որոնել իր մինուճարին, իր Դավիթին: Անվերջ խոսում էր Հերոս որդու հետ, ու ինչպես միշտ՝ սառը շիրմաքարից որդու կարոտն առնում…

Ու որքան էլ որ այսօր ծանր ու դժվար էր Հերոսածին Մոր համար (հատկապես որ օրերս էլ վիրահատել էին Հերոսի մոր զույգ աչքերը ) վերապրել չարաբաստիկ սեպտեմբերի 27-ը, երբ լսվեց պատերազմի բոթը…Նաիրա Խաչատրյանը հանուն իր Դավիթի՝ ուժ գտավ իր մեջ խոսելու Հերոս որդու մասին, եւ հարցին թե պատերազմի օրերին վերջին անգամ ե՞րբ է խոսել Հերոս որդու հետ, եւ թե ինչպիսի՞ զրույց է տեղի ունեցել մոր եւ որդու միջեւ, Նաիրա Խաչատրյանը արցունքն աչքերին պատմեց.

-Վերջին անգամ Դավիթիս հետ խոսել եմ հոկտեմբերի 31-ին.իսկ մեր զրույցից մոտ երեք ժամ անց,  Դավիթս արդեն կյանքի ու մահվան ճիրաններում կռիվ է տվել: Երբ արկերը թափվել են Դավիթի և զինակիցների վրա, 8 հոգի վիրավորվել են, նա 6 ընկերներին կարողացել են ճանապարհել հիվանդանոց, ինքը չի հասել հիվանդանոց, ու զոհվել է ներքին արնահոսությունից:
Չարաբաստիկ այդ օրը, հոկտեմբերի 31-ին, Դավիթս շատ շուտ զանգահարեց, ասեցի. « Ձեր տանն ե՞ք»,  ասեց.  «Չէ, մա՛մ» (մենք կոդավորված էինք խոսում)…
Ու այդ օրն էլ, տրամադրությունը լավ էր՝ինչպես միշտ ինձ հետ խոսելիս:  Հետո հիշում եմ, ասեց. «Լսում ե՞ս, մա՛մ» (աղմուկի ձայներ էին լսվում հեռախոսի միջից.Ն. Խ). Ասացի. «Տղա՛ս լսում եմ»: Ասեց. «Մա՛մ, իմացի՝ Տղեդ քեզ ախարհի չափ սիրում ա»: Ես էլ որդուս հասցրեցի ասել, որ. «Աշխարհը մի կողմ՝դու մի կողմ Որդի՛ս: Դու իմ միակն ես, ու ես քեզ համար եմ ապրում»: Ասեցի որ. «Ինչ անում ես, արա՛ որդիս, միայն հիշիր՝որ պետք ա տուն գաս…ես առանց քեզ ապրել չեմ կարող»: Տեսավ որ լացում եմ, ասաց. «Մա՛մ, մի լացիր. գիտես որ տանել չեմ կարողանում լացը…Հետո շարունակեց, իր սիրած խոսքով. «Թագուհի ջան, մի լացի. Տղեդ գալու ա՝ քեզ Թագուհու պես պահի»: Հետո ասեց. «Մա՛մ, կիրովականցի Յուրան քեզ բարեւում ա»: Հարցրեցի. «Բալե՛ս, հաց կերել ե՞ս», իր նման պատասխանեց. « Հա մա՛մ, սաղ տոչնի ա»:
Եւ սա մեր վերջին խոսակցությունն էր.ես իրեն միայն շատ խնդրեցի, որ անպայման տուն վերադառնա: Ես չէի կարող Դավիթիս ասել. ինչ-որ բան արա, կամ մի արա: Ես ասել եմ. «Ինչ անում ես արա, միայն թե խնդրում եմ՝ տուն վերադառնաս»: Բայց հետո Տղես ասել էր, որ կյանքի գնով էլ լինի հողերը պահելու են, ու որ գնալու է « НА СМЕРТЬ».

Էս տեսակ զրույց ենք ունեցել Որդուս հետ, որից հետո զանգահարել է ընկերոջն ու ասել,( դե արդեն վերեւից իրենք սկսել են անօդաչուներին նկատել…) որ. «Եթե ինձ մի բան լինի՝ Մորս մենակ չթողնեք, չթողնեք որ տխրի հանկարծ»…

Ավա~ղ, այսօր դժվար է սփոփանքի խոսքեր գտնել ու ամոքել որդեկորույս ՄՈՐ սրտի չամոքվող ցավը:

Ավա~ղ, կիսատ մնաց նաեւ ՄԵՐ ՀԵՐՈՍԻ՝ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ երազանքը, երբ ասել էր,  որ Սիրելի Մայրիկին՝Նաիրա Խաչատրյանին տանելու է Հադրութ, որպեսզի ցույց տա թե որքան սիրուն ու չքնաղ է Հադրութը: Ի դեպ, ռազմի դաշտում արկերի պայթյունների ներքո, Դավիթն իր Սիրելի Մայրիկի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում ասել է հետեւյալ խոսքերը. «Մամ,  մենք ամպայման կհաղթենք, ու ես քեզ կբերեմ այս վայրերը, որ տեսնես ինչ գեղեցիկ Հայրենիք ունենք»:

Ու Դավիթը, ցավոք չհասցրեց իրականացնելու իր  ԵՐԱԶԱՆՔԸ...

ՀԵՐՈՍ ԴԱՎԻԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ  Հավերժի ճամփան բռնեց 2020 թվականի Հոկտեմբերի 31 ֊ ին։ Բայց ահա ՀԵՐՈՍԻ   ՄԱՅՐԻԿԸ՝ՆԱԻՐԱ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԸ, ով ԴԱՎԻԹԻ ԳԵՂԵՑԿՈՒՀԻՆ ու ԹԱԳՈՒՀԻՆ էր, անվերջ սպասում Է, ու միշտ սպասելու է Հերոս Որդուն՝ հուսով որ մի օր ամպայման տեսնելու են իրար...

Փառք մեր նահատակված բոլոր Հերոսներին։ Փառք ու Խոնարհում ՀԵՐՈՍԱԾԻՆ ՄԱՅՐԵՐԻՆ ՈՒ ԾՆՈՂՆԵՐԻՆ, ՈՐ ԻՐԵՆՑ ԹԱՆԿԵՐԻ ԿՅԱՆՔՈՎ ԿՅԱՆՔ ՏՎԵՑԻՆ ՀԱՅԻՆ, ՍԵՐՈՒՆԴՆԵՐԻՆ:

NewsMedia.am

Լուրեր Աշխարհից եւ Հայաստանից