Մայրիկին հանգստացրել է, որ իրենց մոտ կրակ չկա. ամեն ինչ լավ է, ու որ իրենք «տալաշ» են անում ուտում, այնինչ ամենաթեժ կետում են եղել Տղերքը, ու չարաբաստիկ հոկտեմբերի 10-ին էլ՝ ընկել են մարտի դաշտում...

Պատերազմի օրերին, Գեւորգը, իր սիրելի Մայրիկի՝Տիկին Լիլիթի հետ վերջին անգամ խոսել է հոկտեմբերի 9-ին. զանգահարել ասել է, որ ամեն բան լավ է , հարցրել է դուք ոնց եք…
Հետո մայրիկին հանգստացրել է, որ իրենց մոտ կրակ չկա. ամեն ինչ լավ է, ու որ իրենք «տալաշ» են անում՝ուտում: Եւ որ ոչ մի բանի պակաս էլ չունեն:
Այնինինչ, ամենաթեժ իրավիճակում են եղել Տղերքը, ու պատկերը խիստ հակառակն է եղել:
Ու հենց թեժ մարտերի ժամանակ էլ, տանկային գործողությունների ժամանակ, չարաբաստիկ հոկտեմբերի 10-ին անմահացել է ՄԵՐ ՀԱՅՈՐԴԻՆ
7 ամիս անց են միայն ծնողները գտել Գեւորգի իրերը քննչականից, որտեղ հայտնաբերվել է նաեւ ֆակոտի ավագ օպերատորի գրքույկ: Հետո իհարկե ծնողները խոսել են նաեւ մի հրամանատարի հետ էլ, ով Գեւորգի ծնողներին տեղեկացրել է որ իրենց որդին զոհվել է Հադրութ-Ջաբրաիլ հատվածի՝ 9-րդ կիլոմետրի վրա:
Այսինքն, դա այլեւս հակառակորդի կողմից օկուպացված տարածք է եղել, եւ շատ ցավալի է, որ այդ հատվածից համարյա ոչ ոք չի փրկվել Տղերքից…
Գեւորգի անմահանալուց հետո, մայրն արդյո՞ք ուժ գտնում է Գեւորգի եղբոր՝ 12-ամյա Հրաշք Արթուրի հետ խոսելու, պատմելու Հերոս որդու մասին թե ոչ, Տիկին Լիլիթը անկեղծանում է, որ «Ճիշտն ասած՝ Արթուրս էլ իրականում շատ խելացի ու հասկացող է, եւ կորստի ցավը տեսնելով վախենում է՝ հանկարծ ծնողներին չկորցնի: Իր մեջ հիմա նաեւ այդ վախը կա, բայց ինչ խոսք. ինքը շատ է կարոտում եղբորը, մեր սիրելի Գեւորգին, ու քանի որ ռուսերեն է խոսում, անընդհատ ասում է. «скучаю мам»… Իր մոտ սպասողական բան կա անընդհատ:
Հետո անընդհատ ասում ա. «մա՛մ, ես պիտի գնամ բանակ…
«Գեւորգը տեսակով աշխույժ էր, բայց խաղաղ, ընկերասեր էր, մարդասեր, հասնող կամեցող, բայց բնավորություն ուներ. այո-ն այո էր, ոչ-ը ոչ », - կրկին հիշում է Հերոսի մայրն , ու հպարտությամբ վերապրում նորից այն օրերն ու ժամերը , երբ ոդին հանուն մայրիկի միայն կարող էր նախապես կայացրած որոշումներին ընդհառաջ գնալ , ու երբեք «չէ» բառը չասել իմ ամենաթանկին»:
Միայն մի դեպքում է Գեւորգն իր որոշումն անփոփոխ թողել, երբ ընտանիքը տեղափոխվել է ՌԴ բնակության. նա չի համաձայնել վերջնականապես հաստատվել այնտեղ, ուր ծոնղներն են ապրել. փոխարենը Հայատանում շարունակել է ապրել տատիկի հետ, ասելով որ պարտք ունի տալու իր հայրենիքի առաջ… Ու Ցավոք, մեր Հերոս Գեւորգն էլ՝հանուն Հայրենիքի, հանուն Հայի ու Հայաստանի բռնեց Հավերժի ճանապարհը:
ՀԱՎԵՐԺ ՓԱՌՔ ՈՒ ԽՈՆԱՐՀՈՒՄ, ՍԻՐԵԼԻ ՀԵՐՈՍ, ՄԵՐ ԱՆԳԻՆ ԳԵՒՈՐԳ 

NewsMedia.am

Լուրեր Հայաստանից եւ աշխարհից