ԿՅԱՆՔ ՈՒ ԿՌԻՎ.«11 ամիս փնտրել եմ տղայիս, բայց չգտանք, չգտանք իմ բալին… Էլ ինձ ջիգյարով մամ ջան ասող Յուրայիս չգտանք... հետո գտանք նրա անճանչելի մարմինը»

 

 

 

 

 

-Յուրաս ծառայում էր Մեղրիում, հուլիսի 21-ին պետք է զորացրվեր, բայց վրա հասած չարաբաստիկ պատերազմը ավաղ մոխրացրեց մեր կյանքը: Հոկտեմբեր ամսին, Մեղրիի գունդը միանգամից տեղափոխում են Ջաբրաիլ` առաջնագիծ: Վերջին զանգը որդուս հետ եղել է հոկտեմբերի 5-ին: Հրամանատարը ասում է հետնահանջի հրաման է եղել, թե հետո ինչ է եղել Յուրայիս հետ, ոնց են չորս ծառայակիցներով անհայտ կորել՝ ոչ ոք չգիտի:

 

 

-Այո, տասնմեկ ամիս մենք փնտրել ենք որդուս մարմինը, համոզված էինք, որ գերի է: Մինչեւ, որ ԴՆԹ-ի նույնականացմամբ չհաստատվեց, որ առկա է նաեւ որդուս մարմինը… չհավատացինք: Ամուսինս մարմնից մասունք տարավ ՌԴ, որտեղ էլ, ցավոք հաստատվեց, որ որդիս զոհվել է, որ դա որդուս մարմինն է: Յուրայիս հողին հանձնեցինք իր ծնդյան օրը` հուլիսի 22-ին: Նման ցավ, նման մրմուռ ոչ ոքի չեմ ցանկանա: Որդուս մարմինը ամբողջապես անճանաչելի էր:

 

 

-Հոկտեմբերի 5-ին, ես ահավոր հուզված էի, լաց էի լինում. չեմ էլ հիշում ինչ եմ խոսում, ինչ է պատասխանում, մենակ հիշում եմ ասեց. «Մամ ջան, մի լացի, սաղ լավա մամա»: Դրանից հետո խոսել եմ եղբոր հետ, ում նույնպես Մեղրիից տեղափոխել էին Ջաբրաիլ: Տղաս ասել էր. «Ապեր, դե կտենանք հլը»: Դրանից հետո էլ ոչ մի լուր լունենք: Ասել էր, որ հեռախոսները վերցնում են, անհասանելի են լինելու: Հոկտեմբերի 11-ի առավոտյան զանգեցի փոքր տղայիս, ասեց. «Մամա՛ չվախենաս, ես վիրավոր եմ, ինձ բերել են Սիսիան»: Միանգամից սկսեցի Յուրայից հարցեր տալ, տղաս ասեց. «Մամ, ապրերը ամսի 5-ից չկա, չգիտենք ուր է»: Հոկտեմբերի 11-ից սկսվեց մեր դժոխքը, որդիս վիրավոր, իսկ մյուս որդիս անհայտ կորած: 11 ամիս փնտրել եմ տղայիս, բայց չգտանք, չգտանք իմ բալին… Էլ ինձ ջիգյարով մամ ջան ասող Յուրիիս չգտանք, հետո գտանք նրա անճանչելի մարմինը…

 

 

-Յուրիս շատ-շատ երազանքներ ուներ, ուզում էր լավ մարդ դառնալ … Հայրենիքը շատ էր սիրում, միշտ հասուն էր մտածում, տարբերվում էր իր հասուն մտածելակերպով:

 

 

-Երազում այո…Մի ամիս կլինի բայց .որ չեմ տեսնում, բայց միշտ տխուր է լինում, որ տեսնում եմ:

Մի օր տեսա երազումս, որ եկել էր տուն, ինձ պինդ գրկել էր ու խնդրում էր, որ իրեն մենակ չթողնեմ(արտասվում է.Հեղ): Մինչեւ Ջաբրաիլ տեղափոխվելը հոկտեմբերի 1-ն էր երեւի, Յուրայիս զանգեց ասեց, որ երազում տեսել էր, որ գնացել էինք իրեն տեսնելու, ու որ ուսապարկը շատ ծանր էր... վազում էր որ հասներ դեպի մեզ, բայց ավաղ չհասավ…

 

 

-Ջաբրաիլում, որտեղ ես եմ եղել, մարդ չեմ տեսել. մենակ կարկուտի նման ԱԹՍ-ների հարվածներ էինք տեսնում, դեմ դիմաց կռիվ չկար: Բոլորս էլ ուզում էինք հաղթել, բայց մեր ուզելը քիչ էր: Ոչ ոք, չէր ուզում անգամ վիրավոր վիճակում լքել ռազմաճակատը, ընկերներին… հավատում էինք, որ բեկում է լինելու ի վերջո: Ինքս վիրավորվել եմ «բեսպիլոտնիկից»:

Յուրային էլ էր հավատում, որ սաղ լավ ա լինելու, որ հաղթանակը մերն է լինելու: Ավաղ կիսատ մնացին՝երազանքները բոլոր: