1 Դեկտեմբեր, 2021

Բանակը կռվել է մինչեւ վերջին փամփուշտը. Ռուս զինվորականը ընկերների արյան վրեժի ու ծանր վիրավորումից հետո ապրելու ուժի

«Իրավունքի» զրուցակիցն է Արցախյան երեք պատերազմների մասնակից, երեք անգամ վիրավորում ստացած, ազգությամբ ռուս Անդրեյ Շելեմանը: Վերջին պատերազմում Անդրեյը ծանր վիրավորվել է գլխի շրջանում, չորս ամիս բժիշկները պայքարում էին նրա կյանքի համար։ Անդրեյը իր բոլոր կռիվները տվել է հերոսաբար և ոչ մի թիզ հող չի զիչել թուրքին։

Իսկ, թե ինչու պատերազմի ավատին ունեցանք ցավոտ, անդառնալի արդյունքեր ազգությամբ ռուս, բայց Հայկական հողի համար երեսուն տարի մարտնչած Անդրեյ Շելեմանը փաստում է.

-Ես կարող եմ խոսել, թե ինչ էր կատարվում ռազմի դաշտում սեպտեմբերի 29-ից մինչեւ հոկտեմբերի 3-ը, մինչեւ ծանր վիրավորումս: Սկզբի օրերին ամեն ինչ շատ լավ էր եւ տղաների մարտական ոգին, եւ բանակի կազմակերվածությունը բարձր մակարդակի վրա էր: Թե ինչ եղավ հոկտեմբերի 3-ից հետո` դավաճանություն, թե կազմակերպված անկազմակերպվածություն, չեմ կարող հստակ ասել, մի բան փաստ է, որ բանակը կռվել է մինչեւ վերջին փամփուշտը: Թե հետո ինչպես եղավ, որ մենք սկսեցինք տարածնքերի իրար հետեւից կոցնել, ոնց էր ստացվում, որ թուրքը վարկյանների ընթացքում տեղեկացվում էր, թե զորքը, որ կողմ է շարժվում եւ հենց այդ հատվածում էլ սկսում էր բամբյոշկան` այ դա պետք է քննի այս իշխանությունը:

Կոնկրետ մեզ տարան Մատաղիսի հատված, մի ամայի տեղում կանգնեցրեցին ասեցին, որ պետք է այդ հատվածը պաշտպանենք, բայց վարկյանններ հետո մեր գլխին սկսվեց կրակե կարկուտ թափվել: Ես չգիտեմ սա պատահականությունէր, թե՞:

Возможно, это изображение (1 человек и стоит)

-Պարոն Շելեման, այդ ընթացքում կանոնավոր զորք կա՞ր Ձեզ հետ միասին:

-Ոչ մեկ չկար, մենք կամավորներով ենք հելել կանգնել պաշտպանության կոնկրետ պաշտպանության համար:

Էսօր ինձ շատերն են ասում, թե ինչու եմ ազգությամբ ռուս լինելով գնացել ռազմի դաշտ կամավոր, որ մի հատ էլ էս օրն ընկնեմ: Բայց ես բոլորին նույն պատասխան եմ տալիս էս հողը մերն է, որ վերջին հայն էլ թողնի հեռանա Հայաստանից, ես մնալու եմ, ինչպես մնացել եմ այս տարիների ընթացքում: Ես թուրքից դեռ վրեժ ունեմ լուծելու, էս պատերազմը ոչ միայն ինձ դարձրեց հաշմանդամ, այլ ես բազմաթիվ ընկերներ եմ կորցրել էս պատերազմի ընթացքում, իմ ընկերների ամեն կաթիլ արյան համար թուրքը պետք է պատասխան տա: Ես դեռ ընկերներիս արյան վրեժը ունեմ լուծելու թուրքից, հավատում եմ, որ գալու է մի օր, որ ես գնամ իմ ընկերների գերեզմաններին ու ասեմ, որ վերջ, Ձեր վրեժը լուծված է տղերք, Ձեր կյանքը իզուր չեք տվել հայրենիքին:

Պատահական չէ, որ իմ որդին էլ է գնացել զինվորական ճանպարհով, էսօր մեծ որդիս ծառայում է Հայոց բանակում, որպես սպա: Ավելին ասեմ, զոքանչս էլ է եկել Ռուաստանից Հայաստանում ապրելու համար: Մեզ համար Հայաստանը նույնքան հայրենիք է, ինչքան որ Ռուաստանը: Ու ես հավատում եմ, որ գալու է շատ շուտով այն օրը, որ Շուշիում իմ զոհված ընկերների հոգիների հանգստության համար մոմ եմ վառելու:

Շարունակությունը՝Iravunk.com-ում:

Զրույցը՝ ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ