Դպրոցի տնօրենի պաշտոնը ժառանգաբար փոխանցվելու համար անգամ վերաքննությունն է գովելի. Նիկոլական թրենդի պերճանքն ու թշվառությունը

Newsmedia.am-ը շարունակում է հանրությանը հուզող ամենատարբեր խնդիրների վերաբերյալ ստանալ ահազանգեր, գնալ այդ ահազանգի հետքերով եւ ընթերցողին ներկայացնել օբյեկտիվ իրականությունը: Այս անգամ մեր խմբագրություն ահազանգ է ստացվել Տավուշի սահմանամերձ Վարագավան համայնքից. իսկ խնդիրը վերաբերում է համայնքի դպրոցի տնօրենի կայանալիք ընտրություններին, որի հետ կապված պարզվում է բավականին ուշագրավ իրավիճակ է ստեղծվել Վարագավան համայնքում:

Բանից պարզվում է, ֆեոդալական կարգերը այստեղ ոչ թե փորձ են արվում արմատախիլ անել, ավելին՝դրա նոր շունչ ու կյանք են շարունակում տալ՝նախկինների ու ներկաների հետ միասին՝շուրջպար բռնած:

Երկարամյա մանկավար, մասնագիտությամբ ֆիզիկայի ուսուցչուհի Համեստ Ասլանյանը, ով երեք տարի առաջ է ընտանիքի հետ տեղափոխվել մայրաքաղաք, բայց կապը հայրենի գյուղի հետ պահել է անսասան, տեղեկանալով որ հարազատ գյուղում, հարազատ կրթօջախում դպրոցի տնօրենի ընտրություններ են լինելու, առանց վարանելու որոշում է մասնակցել եւ վերադառնալ հարազատ գյուղ, որտեղից թշնամին ընդամենը մի քանի կիլոմետր է հեռու կանգնած:

Բայց թե իրականում ի՞նչ տեղի ունեցավ, երբ տիկին Համեստը որոշեց եւս մասնակցել դպրոցի տնօրենի ընտրությանը, մանրամասները փորձեցինք պարզել հենց նրանից.

-«Ազդարար.ամ»-ում տեսնելով, որ Տավուշի մարզի Վարագավան գյուղի տնօրենի պաշտոնը թափուր է, որոշեցի հայտ ներկայացնել՝ տնօրենի պաշտոնի համար հայտարարվող մրցույթներին մասնակցելու համար: Ներկայացրեցի հավաստագիրս եւ փաստաթղթերս, ու տեղյակ էի, որ տնօրենի պաշտոնի համար մրցույթին ցանկանում է մասնակցել նաեւ ներկայիս տնօրեն` Հայկ Գրիգորյանի որդին` Սարգիս Գրիգորյանը: Միեւնույն ժամանակ լսել էի, որ վերջինս չի ստացել տնօրենի պաշտոնի համար հայտարարվող մրցույթներին մասնակցելու հավաստագիրը: Ինչեւէ, թղթերս հանձնեցի, ընդգծեմ, որ իմ փաստաթղթերը պարոն Գրիգորյանը որպես տնօրեն չընդունեց, չընունեց նաեւ խորհրդի անդամը, հասել եմ կողքի գյուղ, որպեսզի խորհրդի նախագահը ընդունի իմ փաստաթղթերը: Բայց դա չէ էականը: Պարզվեց, որ փաստաթղթերի հանձնման վերջին օրը, տնօրենի որդին վերաքննությամբ ստացել է իր հավաստագիրը, իսկ նման նախադեպ մինչ օրս չի եղել, որպեսզի վերաքննություն տան:
Ես տեղյակ էի, որ մինչ բուն ընտրությունը պետք է թեկնածուներին հավանության արժանացնեն եւ ծնողական եւ մանկավարժական խորհուրդները: Ցանկացա նախ տեղեկանալ ծնողական խորհրդի կազմին, բայց ում հարցնում էի` անգամ դասղեկներին, ստանում էի պատասխան, որ տնօրենն է գրում է դպրոցական խորհրդի անունները: Նույն վիճակը մանկավարժական խորհրդում էր, որտեղ ես աշխատել եմ շուրջ 34 տարի: Տնօրենը վերջիններիս համոզել էր, որ եթե ես ընտրվեմ, ապա նրանք զրկվելու են աշխատանքից եւ նմանատիպ բաներ:

-Տիկին Համեստ, արժանացա՞ք հավանության վերը նշված խորհուրդների կողմից:

-Ոչ, այն դեպքում, երբ ծնողական խորհրդի մեծ մասը իմ աշակերտներ էին, մրցոյթի ընթացքում հավանում էին իմ ծրագիրը, բայց ինձ համար անսպասելիորեն պարզվեց, որ ոչ ոք ինձ չի ընտրել:

Ընտրությունն էլ ինքնին անցել է ,մեղմ ասած, ոչ օրենքին համապատասխան:

-Այսի՞նքն:

-Չկար փակ արկղ. ե՛ւ ծնողական, ե՛ւ մանկավարժական խորհուրդը առանց փակ արկղի կատարել են իրենց ընտրությունը: Ինձ համար առնվազն զարմանալի էր, որ իմ աշակերտներից եւ ոչ ոք ինձ չէր ընտրել: Նույնը կատարվեց մանկավարժական խորհդիր հետ:
Ամեն դեպքում, մինչ այս պահը ինձ համար խիստ կասկածելի է մնում փաստը, թե ինչպես է տնօրենի որդին` փաստաթղթեչը հանձնելու վերջին օրը կարողացել վերաքննությամբ ստանալ հավաստագիրը:

Իսկ, այ թե ինչպես է նորաթուխ տնօրենը կարողացել վերաքննությամբ, հապճեպ ստանալ հավաստագիր, ու ինչպես է ստացվում, որ սահմնամերձ գյուղում անգամ դպրոցի տնօրենի պաշտոնը կրում է ժառանգական բնույթ, Newsmedia.am-ը խնդիրը օբյեկտիվորեն ներկայացնելուհամար դիմեց Վարգավան համայնքի դպրոցի տնօրեն Հայկ Գրիգորյանին, ով այսպես ներկայացրեց որդու վերաքննությամբ ստացած հավաստագրի նախապատմությունը.

-Այո, ինչպես որդուս, այնպես էլ իր նման շատերին նոյեմբերի 30-ին հնարավորություն են տվել վերաքննություն հանձնել, գնացել է հանձնել ու ստացել հավաստագիրը: Ինչ կա տեղ ո՞ր:

-Դեռ ոչինչ, փաստորեն մինչ այդ մեկ անգամ փորձել է ու չի ստացել` ճի՞շտ հասկացանք:

-Այո, հա մի անգամ ամիսի 13-ին գնացել է գրավորը անցել, բանավորից ընդամենը հինգ բալ չբավարելու համար կտրվել է, բայց դե ամսի երեսունին գնացել անցել է:

-Պարոն Գրիգորյան, Դուք քառասուն տարի տնօրինել եք դպրոցը, հիմա ինչպե՞ս ստացվեց, որ որոշեցիք տնօրենի պաշտոնը փաստորեն ժառանգաբար փոխանցել Ձեր որդուն:

-Դե դա ես չորոշեցի, ինքը` տղաս ասեց, որ ուզում ա մասնակցի ինչ կա էդտեղ:

-Ոչինչ, բացի այն, որ տնօրենի պաշտոնն էլ է ժառանգաբար անցնում:

-Դուք գիտեք, որ մեր գյուղը սահմանի բերանին ա, հիմա տղաս մնացել ուզում է աշխատի` ինչ կա էդտեղ: Դե ես չգիտեմ ժառանգաբար, թե ոնց կդնեք անունը հիմա էդա, գովելի չի, որ երիտասարդ տղան ուզում է մնալ սահմանամերձ գյուղում:

-Անխոս, բայց գովելի կլիներ, որ երիտասարդ տղան նաեւ առանց վերաքննության դպրոցի տնօրենի պաշտոնին հավակներ, որպեսզի օրինակ ծառայեր սահմանամերձ գյուղում ապրող մատաղ սերունդներին:

-Դե հիմա, էսա. ուրիշ հարցեր էլ ունեք, ասեք:

-Ունեմ պարոն Գրիգորյան, Դուք անընդհատ նշում եք սահմանամերձ, հետաքրքիր է որպես սահմանամերձ գյուղի բնակիչ գոհ ե՞ք ներկա իշխանությունների վարած քաղաքականությունից:

-Շատ լավ, ընդհանուր առմամբ նորմալ, պետությունը կառավարությունը ոնց ճիշտ է գտնում՝ այդպես էլ օգնում է մեզ, գոհ ենք:

-Պարոն Փաշինյանից էլ ե՞ք անձամբ գոհ:

-Իհարկե, որեւէ խնդիր չեմ տեսնում:

Հ.Գ Մեկնաբանությունները թերեւս ավելորդ են. ստացվում է, ով  ընդունում է Նիկոլի կրոնը՝ նա էլ դառնում է հաղթողն ու "բլանդած"  թղթաբանության տեր ու տիրականը , իսկ Նիկոլն ու իր թայֆան դեռ շարունակում են իրենց պատառոտել՝ հղում անելով նախկիններին ու նրանց թողած արատավոր բարքերին ու վարքաբանությանը: 

Հիմա մնում ա հասկանալ՝թե իրականում ով ա մեր տխուր իրականության մեջ ՆԱԽԿԻՆԸ: