Իշխանականների հետ գրկախառնությունների եւ մանդատները վայր դնելու հարցը պատգամավոր Գեղամ Մանուկյանի սրտով չի

«Մենք պայքարելու ենք եւ պայքարում ենք, ծավալելու ենք փողոցային պայքար, սրանց մենք վռնդելու ենք, բարիկադների առաջին շարքում ես եմ կանգնած լինելու»: Նման հայտարարությամբ դեռեւս նոյեբերի 8-ին` ընդդիմության հավաքի ժամանակ հանդես եկավ Երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը: Հայտարարությունից անցել է մեկ ամսից ավել, այս ընթացքում Նիկոլն ի ցույց է դրել գործողություիններ, որոնք կարող են էապես ազդել Հայաստանի ապագային վրա: Բայց ահա, ո՛չ փողոցային պայքարը կա եւ ո՛չ էլ` բարիկադները: Ավելին, խորհրդարանական ամենամեծ ընդդիմությունից եւս որեւէ գործուն քայլեր, որոնք կնպաստեն իշխանափոխությանը, տեսանելի չեն: Այն դեպքում, երբ ԱԺ ընտրությունենրին մասնակցելն ու նոր խորհրդարան ձեւավորելու հնարավորություն տալն այն ժամանակ թիվ 1 ընդդիմությունը բացատրում էր, թե ի լրումն փողոցային պայքարի, ԱԺ-ն պետք է լրացուցիչ հարթակ դառնա:
 
Ե՞րբ է ընդդիմությունը անցնելու կոնկրետ քայլերի, եթե ԱԺ-ում գործելու հնարավորություն չունի, ինչպես որ արդարանում են, ինչո՞ւ մանդատները վայր չի դնում: Վերջապես, ունե՞նք թիվ 1 ընդդիմություն, թե՞ ժողովուրդը պետք է շտապի նոր ուժի այդ դերը վերապահել: Այս ամենից գլուխ հանելու համար «Իրավունքը» մեկնաբանություն փորձեց ստանալ ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր ԳԵՂԱՄ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻՑ:
- Պարոն Մանուկյան, հասարակությունը շարունակում սպասել ընդդիմության խոստումների կատարմանը` բարիկադներ ստեղծելու, փողոցային պայքար ծավելելուն: Ինչո՞ւ է հապաղում ընդդիմությունը:
- Այն որ ապրում ենք հանրային մտահոգությունների ժամանակաշրջանում, դա միանշանակ է: Բայց, ես Ձեզ խորհուրդ կտայի, որ ամբողջ հասարակության անունից կարծիքներ չարտահայտել: Ես չեմ սիրում, երբ հասարակության կարծիքը արտահայտում են առանձին անձիք, որովհետեւ յուրաքանչյուրի մոտ տարբեր մոտեցում կա:
- Ես այս դեպքում, որպես լրագրող եմ հանրությանը հետաքրքրող հարց եմ արտահայտում: Եվ ակնկալում եմ Ձեր, որպես օրենսդիրի հստակ պատասխանը:
- Ինչ վերաբերում է փողոցային պայքարին, ապա փողոցային պայքարը, որպես կարգախոս, ինքնին շատ հարաբերական է:
- Դուք էիք այդ «կարգախոսը» առաջ քաշում, ես ընդամենը ցիտում եմ:
- Դե տեսեք, օրինակ երկու-երեք օր առաջ ցույցեր էին եւ ԲԴԽ եւ Գլխավոր Դատախազության դեմ: Մարդիկ իրենց բողոքն էին արտահայտում: Հիմա դա համարե՞նք փողոցային պայքա՞ր, թեª ոչ: Այդ առումով փողոցային պայքարը, էլի եմ կրկնում, շատ առաձգական ձեեւակերպում է:
- Ի դեպ, այդ ակցիան նախ մարդաշատ չէր, եւ, երկրորդը` ժողովուրդը պահանջում է ոչ թե առանձին անհատների, այլ կոնկրետ անձի` Փաշինյանի եւ նրա ռեժիմի հրաժարականը:
- Նայեք, Նիկոլ Փաշինյանի եւ կառավարության հրաժարականի հարցը երբեք մեր օրակարգից դուրս չի եկել եւ դուրս չի գալու: Ավելին` մնում է մեր գերխնդիրը: Տվյալ դեպքում Գլխավոր դատախազի հետ կապված, ԲԴԽ  նախագահի հետ կապված հարցերն էլ անիմաստ հարցեր չէին: Դրանք վերաբերում էին կոնկրետ դատական համակարգի նկատմամբ ԲԴԽ-ի եւ ԲԴԽ նախագահ Գագիկ Ջհանգիրյանի կողմից ճնշումներին, որի արդյունքում դատական իշխանությունը դարձել է իշխանության կամակատարը` դադարելով անկախ դատական համկարգ լինելու: Գլխավոր դատախազի դեպքում էլ հարցը այն է, որ վերջինս շարունակում կամայական քր. գործեր հարուցել, մեղադրանքներ առաջադրել: Խուսափելով նախկինում եղած հաղորդումների վրա հարուցել քր. գործեր, որոնք առնչվում են ուղղակի ՆԻկոլ Փաշինյանին եւ նրա գլխավորած կառավարությանը:
- Պարոն Մանուկյան, օրինակ ՀՀԿ վերջին համագումարում հայտարարվեց, որ իրենց պատգամավորները պատրաստ են մանդատները վայր դնել: «Հայաստան» դաշինքի պատգամավորները պատրա՞ստ են:
- Էդ հարցը, որ տալիս եք, ինչ պատասխան եք ակնակալում:
- Ազնիվ, բնականաբար:
- Առաջին իսկ օրվանից «Հայաստան» խմբակցության պատգամավորները հայտարարել են, որ իրենց գերնպատակը պատգամավորական աթոռը մշտապես զբաղեցնելը չէ: Որ դա մեր պայքարի գործիքակազմի մեջ է եւ, այո, ցանկացած պահի մեր պատգամավորները պատրաստ են իրենց մանդատները վայր դնել: Դեռ ավելին ասեմ, մեր խմբակցության մի քանի պատգամավորներ պատրաստ են ոչ միայն մանդատներ վայր դնել, այլ բանտերից պայքարել:

Մանրամասները՝Iravunk.com-ում:

Զրույցը՝ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ