Ալբերտի աչքերում տեսա յուրահատուկ կրակ, մի ձեռքով ուտում էր, մյուսով` կրակում․Հայտնի լուսանկարի պատմության բացառիկ մանրամասները

«Իրավունքը» բացառիկ զրույց է ունեցել արցախյան պատերազմում հայ զինվորի հավաքական կերպար դարձած Ալբերտ Հովհաննիսյանի հայտնի լուսանկարի հեղինակ Զինուժ մեդիայի ֆոտոլրագրող Սիփան Գյուլումյանի: Հիշեցնենք, որ լուսանկարը հրապարակվել էր սեպտեմբերի 29-ին եւ մեծ տարածում գտել սոցիալական ցանցերում՝ ասոցացվելով պայքարի եւ հաղթանակի հետ։Սիփանի հետ խոսել ենք լուսանկարի նախապատմության, թնդանոթների կրակոցների տակ` հերոսի ուժ տվող կերպարի եւ նրա վերջին խնդրանքի մասին, ով նախ նկատեց.

-Այդ մարտական դիրքը` Ջաբրաիլը, որտեղ անմահացել է Ալբերտը, մեր առաջին տեղն է եղել պատերազմի դաշտում: Սեպտեմբերի 27-ին Երեւանից մեկնել ենք պատերազմական գոտի, ուշ երեկոյան հասանք Ստեփանակերտ: Սեպտեմբերի 28-ին առավոտյան առաջին այդ դիրք ենք այցելել: Ալբերտի լուսանկարը պատերազմի առաջին լուսանկարն է եղել: Մինչ այդ ոչ կարեւոր նշանակության թիկունքային աշխատանքներ են լուսանկարվել: Դժվար է ասել, թե ոնց հաջողվեց ստանալ այդ լուսանկարը, չեմ կարող բառերով նկարագրել: Հրետանիից հասկացողները գիտեն, որ դա կրակում են հեռվից, երկար թելով, բայց քանի որ այնքան էին կրակել` այդ թելը հասցրել էր մի քանի անգամ պոկվել ու կարճանալ: Արդյունքում կրակողը, այս դեպքում մեր Ալբերտը մաքսիմալ մոտեցել էր հրանոթին: Ըստ իս նաեւ դա էր նկարի ստացված լինելու գրավականներից մեկը:

Այդ պահին ես Ալբերտի աչքերում տեսա յուրահատուկ կրակ, նման կրակ ես նկատել էի կենդանի հերոսներից կանաչ կասկայով հայտնի զինվոր Արմանի աչքերում: Դա ակնկաթարթ էր, որը դարձավ պատմություն:

-Ալբերտը տեղյա՞կ էր, որ Դուք իրեն լուսանկարում եք:

-Այո, ինքը համար տվեց, որ նկարները ես ինչ-որ կերպ ուղարկեմ իրենց տուն: Քանի որ կապը լավ չէր, ես Ալբերտի հեռախոսից սքրինշտ արեցի թվերը, մինչեւ օրս այդ սքրինշոթը պահանվել է մոտս` 14-ն քանի րոպե էր:

Շատ ինտեսիվ կրակերհերթ էր, շատ շփվելու ժամանակ չկար շփվելու: Բոլորիս մոտ տպավորվել էր Ալբերտի մի ձեռքով կրակելը, մի ձեռքով խնձոր ուտելը: Դա խոսում էր Ալբերտի պատասխանատվության մասին, նա կարողանում էր ժամանակը ճիշտ օգտագորել: Երկրոդ օրն էր պատերազմի, ասեցին Ալբերտը ոչ մի վարկյան չի նստել հաց ուտելու, մի ձեռքով ուտում էր, մյուսով` կրակում:

Զրույցը` ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ

Iravunk.com