«Սիրտս լացում է տեսնելով վրաններում, գետնին քնող զինվորներիս, ախր Արմենակս սրա մասին չէր երազում».Համեստ Ուրֆանյան

Newsmedia.am-ը Հայոց բանակի 30-ամյակին ընդառաջ զրուցել է «Արցախի Հերոս», Ապրիլյան պատերազմում հերոսաբար զոհված կապիտան Արմենակ Ուրֆանյանի Հերոսածին մայրիկի` ՀԱՄԵՍՏ ՈՒՐՖԱՆՅԱՆԻ հետ:

-Տիկին Համեստ, Դուք այն մայրերի շարքին եք դասվում, ով կորցնելով իր ամենաթանկին` շարունակում է արժաապատվորեն ցավը սրտում պահել, ապրել ու ուժերի ներածին չափով նպաստել մեր զինվոր Տղաների խնդիրների լուծմանը:

Ինչպես կգնահատեք այսօրվա բանակի վիճակը. ինչպիսի՞ բանակ թողեցին Արմենակը, քառօրյա պատերազմի մեր Հերոսները ու ինչպիսին է այն այսօր:

-Ցավոք սրտի, այսօր ամենուր անորոշ վիճակ է. ամենուր… այդ թվում նաեւ հայոց բանակում: Ես շատ մտահոգված եմ մեր բանակի խնդիրներով, նայում եմ տեսանյութերը, տեսնում որ զորամասեր կան, որ ընդհանրապես զորամասերի նման չեն, վրանների վիճակը…ու հոգիս լացում է:

Լավ, այսքան ժամանակ է անցել. զարմանում եմ. հնարավոր չէ՞ր արդյոք ձեռք մեկնել բանակին, որ մեր զինվորների մի մասը վրաններում, գետնի վրա չքնեին: Սիրտս լացում է տեսնելով վրաններում, գետնին քնող զինվորներիս, ախր Արմենակս սրա մասին չէր երազում: Տղաս` Արմենակ Ուրֆանյանը, իր ազգին թողեց հզոր զինվորի ոգի, կրթեց, դաստիարակեց, որ հայրենիքի համար կյանքդ անգամ չպետք է խնայես: Բայց արի ու տես, որ հինգ տարվա ընթացքում երկու պատերազմ վերապրած ժողովրդի մոտ որեւէ հոգեբանություն չի փոխվել, ամեն մեկը իր «ես»-ի մասին մտածում:

-Ինչպիսի հայրենիքի մասին էր երազում «Արցախի Հերոսի» մայրիկը:

-Այն հայրենիքի ինչի համար կյանքը տվեց որդիս` ուժեղ, արժանապատիվ ու մի բռունցք դարձած հայրենիքի մասին եմ երազում: Թեեւ այսօր, որ էս իրականության հետ եմ առերեսվում. քիչ է մնում խելագարվեմ, մենք էսօր բոլոր պարտավոր ենք կանգնել հայրենիքի, զինվորի կողքին: Բայց ցավոք սրտի, ես չեմ տեսնում դա:

 -Տեսնում ե՞ք երազում մեր Հերոսին:

-Չէ աղջիկս, երկու անգամ եմ տեսել որդուս երազումս:

-Եթե հրաշքով Արմենակին տեսնելու հնարավորություն ունենայիք, թեկուզ մեկ ակնթարթով… ի՞նչ կասեիք նրան:

-Երազում եմ մի վարկյան նման հնարավորության մասին, կգրկեի կարոտս կառնեի ու կասեի. «Տղա՛ս, տես ինչ վիճակ ա, տե՛ս ինչի համար Դուք զոհվեցիք:

-Ի՞նչ կմաղթեք մեր Զինվորներին, Տիկին Համեստ:

-Առողջություն, ուժ, կամք.ես հավատում եմ, որ մեր բանակը նորից հզորանալու է: Ցավ եմ ապրում, որ էսօր տղաները հոգեբանորեն ճնշված են: Եւ շատ լավ կլիներ, ու նաեւ անհրաժեշտ եմ համարում, որ մինչեւ բանակ ճանապարհելը զորակոչի տղաների հետ հոգեբաները նախապես աշխատեին:

-Տիկին Համեստ, խոսենք նաեւ «Արմենակ Ուրֆանյան» բարեգործական հիմնադրամի գործունեության մասին:

-Ցավոք, «Արմենակ Ուրֆանյան» բարեգործական հիմնադրամին ոչ ոք չի ֆինանսավորվում. Հիմնադրամը որպես այդպիսին այսօր էլ կա. ես ամեն ջանք գործադրում եմ որ այն պահպանվի, բայց ֆինանսավորում չկա բացարձակ: Մենք հիմնականում այսօր զինծառայողների իրավունքների պաշտպանությամբ ենք զբաղվում, բայց չենք կարողանում այլ գործունեություն ծավալել: Ամեն տարի հունվարի 28-ին Տղաների շիրիմներին ծաղկեփնջեր էինք խոնահրում, բայց հիմա դրա հնարավորություն էլ չունի հիմնադրամը:

NewsMedia.am 

Լուրեր  Հայաստանից եւ Աշխարհից