Մի կերպ աչքերս բացում եմ` տեսնում, որ կրակի մեջ այրվում եմ, հետո հասկանում, որ մի ոտքս էլ չկա. Պատերազմը` այն վերապրածի շուրթերով

«Հերոսը մեր բակից» խորագրի ննահատակված հերոսներին փառավորելու ու խոնարհվելու հետ մեկտեղ, արժևորել նաեւ մերօրյա հերոսներին, ովքեր հաղթահարել են մահն ու վերապրել պատերազմի դառնությունը, զգացել մարտական ընկերներ կորցնելու ցավն ու մինչ օրս կրում են պատերազմի դաժան հիշողությունները։

Այսօրվա մեր հերոսը արցախյան երրորդ պատերազմը վերապրած Էրիկ Եղյանն է, ով երկու ամիս առաջ էր զորացրվել ծառայությունից, երբ սկսվեց 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ին: Նոր զորացրված զինվորը, սակայն, ժամանակ չի կորցրել եւ սեպտեմբերի 30-ին մեկնել է  ռազմաճակատ: Էրիկը  շատ լուրջ մարտական գործողությունների է մասնակցել, խրամատներ փորձել, մինչեւ չարաբատիկ հոկտեմբերի 8-ը` ծանր վիրավորում ստանալը, ինչի արդյունքում անդամահատվել է Էրիկի ոտքը:

Ինչպե՞ս բացվեց 2021թ. սեպտեմբերի 27-ը, ինչպե՞ս որոշեց Էրիկը, որ պետք է մեկնի ռազմաճակատ այս եւ այլ հարցերի շուրջ էլ սկսվեց մեր զրույցը կենդանի հերոս արմատներով արցախցի էՐԻԿ ԵՂՅԱՆԻ հետ, ով նախ վերհիշեց պատերազմին նախորդող օրը.

-Սեպտեմբերի 26-ին քույրիկս նշանդրեքն էր, ուրախ էինք, անհոգ, մինչեւ սեպտեմբերի 27-ի լուսաբացը: Առավոտյան արթանացանք տան պատուհանների դղրդյունից, կրակոցների ձայնից, նայեցի պատուհանից ու տեսա, որ Ասկերանի պոլկը ամբողջությամբ ծխապատ կրակի մեջ է, հասկացանք, որ այլեւս պատերազմի մեջ ենք: Միանգամից տանեցիներին իջացրեցի նկուղ, այդ ընթացքում արդեն աժոտաժ էր.տանկերն էին գնում, լսվում էին կրակոցների ձայներ, իսկ վերեւից ԱԹՍ-ից գոյացած «կարկուտներ» թափվում:

-Էրիկ, Դու երկու ամիս առաջ էիր զորացրվել, ի՞նչը քեզ ստիպեց մեկնել ռազմաճակատ, այդ օրերին մենք գիտենք, որ շատերը պարզապես փախուստի միջոցներ էին փնտրում:

-Ես չէի կարող նստել կամ տանեցիների հետ իջնել ապաստարան ու սպասել, թե ինչպես կավարտվի պատերազմը: Ի վերջո ռազմաճակատում էին ընկերներս, երկու եղբայրներս, ու հենց նրանց այնտեղ գտնվելը ինձ ստիպեց առանց մտածել նետվել ռազմաճակատ:

-Կոնկրետ, ո՞ր հատվածում էիր Դու, ու ի՞նչ էր կատարվում առհասարակ:

-Մենք գիշերով հասանք Մարտունի 2-ի դիրքեր, ամենուր պայթյուններ, կրակոցներ, էլ չեմ ասում երկնքից թափվող այրող կարկուտը: Օգտագործվում էր երկրագնդի ամենահզոր զենքերը ու առանց դադարի: Մեզ տեղեկացրեցին, որ պետք է պատրաստվենք դեմ առ դեմ կռվի, առավոտյան 8-30 բոլորս կազմ-պատրաստ կանգնած ենք լինում, երբ վերեւից հարված է գալիս ու ես, վարկյանական, բառիս բուն իմաստով չորանում եմ: Էդ պահին ինձ մոտ տպավորություն էր, որ ես վերջ էլ չկամ, հետո մի կերպ աչքերս բացում եմ` տեսնում, որ կրակի մեջ այրվում եմ: Այդ պահին մի տղա է գալիս ու ձեռքը մեկնում, որպեսզի այդ կրակների միջից ինձ հանի: Էդ պահին հարցնում եմ ընկերներիս մասին, ինձ պատասխանում են, որ էլ ոչ ոք չի մնացել: Կրակներց դուրս եմ բերվում ու հասկանում, որ մի ոտքս էլ չկա, մյուս ոտքս էլ ջարդված է...

IRAVUNK.com

ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆ